Mens sana in corpore sano [gastblog]

Gastblog: Ziektepreventie is derde peiler.

Dit is de tweede gastblog van deze serie. Carel is een schrijver. Hij neemt ons mee in het leven van mevrouw Scherpenwoude en mijnheer van Wingerden. Aan de hand van dit beeldende verhaal wordt duidelijk dat participatie en zelfredzaamheid direct in verband staan met ziektepreventie. Carel blogt over trend 10: “ziektepreventie wordt de derde peiler: naast participatie en zelfredzaamheid wordt ziektepreventie ofwel gezondheidsbevordering de derde peiler van het welzijnswerk. Van meet af aan laat het welzijnswerk zien wat haar toegevoegde waarde is op dit terrein en zorgt zij voor een krachtige positionering. Vooral ‘bewegen in de wijk’ en ‘samen gezond eten’ worden speerpunten.”  Carel:

Mens sana in corpore sano

“Een gezonde geest in een gezond lichaam”, de oude Romeinen wisten het al. Onze samenleving vergrijst in rap tempo. De lijst met inwoners van 60 jaar en ouder die we jaarlijks van de gemeente ontvangen wordt steeds langer. En ouderdom komt met gebreken. O ja, die net zestigplusser weet zich over het algemeen nog prima te redden. Totdat er iets gebeurt.

Mevrouw Scherpenwoude is 72. Een paar maanden geleden overleed haar man, bijna 50 jaar waren ze samen geweest, een hecht koppel. Sinds zijn pensionering gingen ze jaarlijks zes, zeven weken met de caravan op stap. Verre landen, op zoek naar avontuur, hun lust en hun leven. Bergwandelingen maken maar ook musea bezoeken, als er maar afwisseling in zat. Mevrouw Scherpenwoude heeft geen rijbewijs. Trouwens, alleen met de caravan op stap gaan zou ze toch nooit doen. En nu zit ze maar wat te zitten. Haar enige uitstapje is de dagelijkse gang naar de buurtsuper.

De heer van Wingerden heeft nooit tijd voor een vaste relatie gehad. Hij was getrouwd met zijn werk en naast zijn wekelijkse bridgeavondje werden bijna al zijn vrije uren gevuld met sportieve activiteiten, fietsen, schaatsen, marathons lopen. En dat sporten werd alleen maar meer na zijn actieve loopbaan. Heerlijk, alleen de polder in en het lichaam afbeulen, zijn lust en zijn leven. Totdat hij tijdens een schaatstocht onderuit ging en zijn schouder verbrijzelde. Hij sloft nog wat in en rond het huis, wordt met de dag chagrijniger.

Ziekte, overlijden van de partner, het kan een heel leven veranderen. En wie het overkomt moet sterk zijn, voorkomen dat hij of zij afglijdt in een sociaal isolement. Achter de geraniums zitten kan altijd nog. Maar niet iedereen is sterk genoeg en komt zonder hulp door zo’n moeilijke periode. Dus is er hulp nodig. Hulp en faciliteiten. Allereerst moeten deze mensen gevonden worden, uit zichzelf zullen ze zich niet snel melden. Daarvoor zijn afspraken nodig met huisartsen, fysiotherapeuten, kerkelijke instanties enzovoort. Daarvoor is er ook signalerend huisbezoek nodig. En vervolgens moeten ze kunnen kiezen uit activiteiten die hun leven weer wat zin geven. Vaak gaat dat met kleine stapjes. Het is niet makkelijk op die leeftijd nog contact te maken, de angst om nieuwe contacten weer snel te verliezen wordt met het vorderen der jaren groter. Maar die keren dat het lukt is de winst in geluk onmiskenbaar. Van Wingerden en Scherpenwoude doen nu mee aan ‘bewegen voor ouderen’ en komen alle werkdagen in het buurthuis een hapje mee-eten. Van Wingerden geeft eens in de week bridgeles, Scherpenwoude is lid van een studiekring en verdiept zich met de kringgenoten in de meest uiteenlopende interessante zaken. Allebei genieten ze weer van hun leven.

De buurt voor de buurt, mens sana in corpore sano.

Naast schrijver is Carel de Mari ook actief bestuurslid van de Stichting Welzijn Ouderen Schoonhoven en zeer betrokken bij het wel en wee van de inwoners op leeftijd van Schoonhoven. Wil je meer van Carel lezen? Zijn verhalenbundel “Marrokaans koken en andere verhalen” is zeer de moeite waard.

Herken je het verhaal van Carel? Of niet? Je bent welkom om hieronder te reageren. Meer gastblogs lezen de komende dagen? Meld je dan even aan voor de mailinglijst.

Reacties

  1. Wow wat herkenbaar dit. Vooral het vinden van de mensen is geen sinecure, heb ik ondervonden. Maar als je eenmaal het vertrouwen hebt gevonden kun je veel bereiken voor de mensen is mijn ervaring. Geeft veel voldoening, mooie voorbeelden overigens.
    Vorig jaar heb ik onderzoek gedaan naar de rol van ICT hierin voor de Haagse Hogeschool. De scriptie over dat onderzoek staat hier: http://www.media4me.org/9353000/1/j9vvi8oi7hbqixy/vii2ldv95zqk

  2. Een herkenbaar verhaal! In Dordrecht worden jaarlijks alle ouderen bezocht die in dat jaar 75 jaar worden, na vijf jaar wordt dit bezoek herhaald. Tijdens dit bezoek wordt er gewerkt met een vragenlijst waarbij onderzocht wordt in hoeverre mensen op de hoogte zijn van de voorzieningen voor senioren in Dordrecht. Indien gewenst wordt er informatie over deze voorzieningen gegeven of wordt er bemiddeld bij de aanvraag. Ook wordt er aandacht besteed aan signaleren van depressies en eenzaamheid. Als het nodig is worden mensen verwezen naar de (ouderen)adviseur. In de afgelopen jaren is gebleken dat mensen dit bezoek erg op prijs stellen. Het gebeurd regelmatig dat mensen jaren later nog refereren aan dit huisbezoek en naar aanleiding daarvan Dinamo inschakelen. Meer weten? Kijk eens op
    http://www.dwo.nl/00090.asp

  3. Afgelopen week werden tijdens het jaarlijkse ledencongres van onze MOgroep de resultaten van een onderzoek gepresenteerd naar de baten van het welzijnswerk. Blijkt dat preventief huisbezoek zoals Lia beschrijft € 10.000 per oudere aan positief saldo oplevert! Leden van de MOgroep ontvangen het onderzoeksrapport binnenkort.

  4. @Marien, interessante scryptie. Het vinden van mensen is idd een probleem, het gevonden willen worden (of juist niet) ook. En voor mij zit daar dan altijd nog het verschil tussen hulp bieden en hulp opdringen.

    @Lia, ook wij doen aan signalerend huisbezoek (in het jaar dat men 75 wordt). Maar dat lijkt niet genoeg, is ook maar een momentopname natuurlijk.

    @Anneke, hoewel, als ik zie wat jouw genoteerde ervaringen zijn is het toch wel een zeer nuttig en belangrijk instrument.

  5. @Carel, daar ben ik het volledig mee eens, als iemand alleen wil zijn, dan met rust laten. Kluizenaars zijn van alle tijden, zullen we maar zeggen. De moeilijkheid zit dan ook in die schifting te maken.

Trackbacks

  1. […] 10-12-2010: Mens sana in corpore sano door Carel de Mari Tags:2010, terugblik, trends, welzijnswerk […]

Laat wat van je horen

*