Vertrouwen [gastblog]

Gastblog: vertrouwen

Bart blogt over trend 1: “vertrouwen wordt belangrijker dan meten: er komt een einde aan alle overmatige aandacht voor het meten van prestaties en resultaten. Vertrouwen wordt weer belangrijk. Goede persoonlijke relaties worden weer op prijs gesteld.” Nog voordat Bart aan zijn conclusie begint zegt hij: “Eigenlijk registeren we dus om vertrouwen te krijgen.” Idealistische plannen krijgen vertrouwen van opdrachtgevers als je laat zien wat  je samen met klanten kunt bereiken. Mooi! Bart:

Inleiding:

Toen Anneke mij vroeg om een blog te schrijven, was ik meteen enthousiast. Ik ben geen expert op het gebied van effectregistratie, maar het geven van vertrouwen is de basis voor jongerenparticipatie. En daar weet ik wel iets van. ‘Dat komt wel goed’ dacht ik dus.

Geschiedenis

Een eerste inventarisatie op Google leverde meteen een deuk in mijn zelfvertrouwen op. De discussie over prestatiemeting in Welzijn bestaat namelijk al vanaf ver voor mijn geboorte. Vanaf de jaren 60 wordt er door professionals en beleidsmakers tevergeefs gezocht naar een goede registratiesystematiek. Meten we op resultaten (output) of op effecten (outcome)? Hoe meet je die effecten dan? Wie heeft welke bijdrage geleverd aan het resultaat? Meten we de klanttevredenheid? Gaan we mensen monitoren en welke gegevens monitoren we dan? Gaan we voor Best Practice of Best Persons? Deze blog bleek toch iets lastiger dan ik had verwacht.

Maatschappelijke trends

De maatschappelijke trends van de afgelopen jaren geven ook geen eenduidig beeld. De invoering van de WMO heeft niet overal geleid tot een toename van het vertrouwen in de Welzijnssector. De zelfredzame burger en de welzijn-nieuwe-stijl professional zijn weer verantwoordelijk voor hun eigen leven en professie, maar deze toegenomen verantwoordelijkheid betekent niet altijd dat zij ook meer vertrouwen krijgen. Veel welzijnswerkers hebben gevoel dat ze steeds vaker ter verantwoording worden geroepen door een subsidiegever. Dit gevoel zie je terug in andere maatschappelijke trends zoals de extra aandacht voor leefbaarheid en veiligheid, de politieke aandacht voor regels en het wantrouwen van ‘linkse hobby’s’. Of je vertrouwen geeft aan mensen, blijkt dus voor een groot deel af te hangen van je visie op de vraag: ‘Is participeren in de maatschappij een recht of juist een plicht?’.

Eigen netwerk

Hiermee had ik nog steeds geen antwoord op de vraag ‘wordt vertrouwen belangrijker dan meten?’. Dus ik deed wat ik mijn doelgroep probeer te leren: ‘als je er zelf niet uitkomt, dan vraag je om hulp’. Een rondje bellen en Twitteren binnen mijn netwerk leverde de volgende conclusie op: vertrouwen en meten zijn beide belangrijk. Welzijnswerkers en beleidsbepalers zijn het zowaar eens over dit onderwerp! Welzijnswerkers zijn gebaat bij vertrouwen en willen daarnaast het resultaat van hun werk laten zien. Gemeentefunctionarissen willen graag vertrouwen geven en controleren op hoofdlijnen. De vraag waar beide partijen mee worstelen is: ‘Hoe zorg je voor een effectieve registratie?’. Tegelijkertijd beseffen beiden dat cijfers niet alles zeggen. Het verhaal of de beleving van de persoon achter de cijfers is net zo belangrijk.

Waarom registreren

Waarom doen we dan zo veel moeite om effectieve registratiemethodes te vinden, als we daarnaast toch nog de ‘zachte informatie’ en de verhalen willen horen? Wat is eigenlijk het doel van registratie? Samengevat gaat het om 2 doelstellingen. Als eerste willen we de effectiviteit van verschillende sociale interventies meten om ons werk te kunnen blijven verbeteren. Ten tweede willen we op een transparante manier verantwoorden wat we doen met het geïnvesteerde belastinggeld. Eigenlijk registeren we dus om vertrouwen te krijgen.

Conclusie:

Hiermee heb ik een gedeeltelijk antwoord op de vraag ‘wordt vertrouwen belangrijker dan meten?’. Beide zijn belangrijk. Natuurlijk moeten we doorgaan met onderzoek naar effectieve registratiemethoden, maar wat doen we tot die tijd? Waardoor krijgen gemeenten vertrouwen in Welzijn. Waarom kreeg ik van de gemeente groen licht om een jongerencentrum te ontwikkelen op basis van maximale jongerenparticipatie? Die vraag heb ik gesteld aan de verantwoordelijke beleidsmedewerkers van de gemeente Zwolle: Hun antwoord: ‘Je plannen waren goed, maar we vonden ze erg idealistisch’. ‘We kregen er pas echt vertrouwen in toen je de jongeren de kans gaf om te laten zien wat ze in hun mars hebben’.

Bart Demmers is jongerenwerker bij Travers Welzijn. Met 100% jongerenparticipatie is Level-Z van de grond getild. Op hun website is te lezen dat op verzoek van de jongeren Black Ops is aangeschaft. Schijnt een gaaf spel te zijn ;-). Ben je ook jongerenwerker en ga je voor 100% jongerenparticipatie? Krijg je daarvoor het vertrouwen van je opdrachtgever? Je kunt hier reageren.

Sociaal Werker in hart en nieren? Ontdek nu de ONDERNEMER in jou!

Doe de [gratis] test en ontvang een mooi rapport met jouw profiel, tips, inzichten en een leuke oefening. Ga hier naar de test >>>

Reacties

  1. De kracht van vertrouwen

    Ik heb afgelopen week op de kerstborrel van mijn werk, de Reclassering Nederland in Den Haag, een verhaal verteld over vertrouwen. Vertrouwen is voor mij geloof in iets of iemand hebben en dan gaat het vooral over geloof in persoonlijke integriteit, intenties en capaciteiten. Vertrouwen is voor mij de basis van leidinggeven en dan vooral in de mensen die het vak uitoefenen. De gedachte hierachter is heel simpel: behandel de medewerkers zoals jij wilt dat de mensen waar we mee te maken in ons werk behandeld worden.

    Ik heb dat geillustreerd aan de hand van de praktijk. Ik ben met 2 reclasseringswerkers een avond de wijk ingegaan in het kader van de pilot Wijkgericht Outreachend Werken (WOW). Bij een Turkse snackbar hebben we 3 jongeren ontmoet, jongeren uit een criminele groep en met een justitieel verleden. Eén van de 3 staat nu onder toezicht, de ander – laten we hem Dick noemen – had die week een adviesgesprek gehad bij de reclassering. Ik raakte in gesprek met Dick en het was opvallend hoe openhartig hij was tegen mij. Dick heeft 3 maal vast gezeten en staat bekend als veelpleger. Van dat laatste was hij wel geschrokken, hij is er eigenlijk wel klaar mee. Dick geeft aan dat er ‘iets’ los bij hem gaat op bepaalde momenten en dat hij zich dan niet kan inhouden. Hij weet niet waar dat in zit of hoe hij daar mee kan omgaan.

    Ik was verbaasd dat Dick zich zo openhartig naar mij opstelde en kritisch was op zijn eigen gedrag. Ik had hem immers nog nooit ontmoet. Later kreeg ik het door, Dick heeft vertrouwen in de reclassering. Niet zozeer de organisatie, maar in de reclasseringswerkers. Dat vertrouwen is zelfs zo groot dat hij leegloopt tegen iemand die met de reclasseringswerkers meeloopt. Uiteraard heeft dit tijd gekost, in het begin werden de reclasseringswerkers genegeerd. Maar het vertrouwen is er. Nu ligt er ook de basis om het (crimineel) gedrag te veranderen van Dick, hij heeft geloof in onze intenties. Dat is de kracht van vertrouwen.

    Ruud Bakker
    Regiomanager Reclassering Nederland

Trackbacks

  1. […] 21-12-2010: Vertrouwen door Bart Demmers […]

  2. […] Dit blogartikel was vermeld op Twitter door Hulpverlener BJZ, Marleen Kamminga. Marleen Kamminga heeft gezegd: Prachtig verhaal over vertrouwen door Ruud Bakker (Reclassering), gastblog op http://bit.ly/fAKEkn […]

Laat wat van je horen

*