Subsidie krijgen of geld verdienen

Subsidie krijgen of geld verdienen?

Alweer even geleden was ik op een workshop van de jongens en meisjes van Syntens en werden de bekende Verdienmodellen behandeld. Tot mijn verbazing stond het Subsidiemodel niet in het standaard rijtje. De reactie van Syntens was resoluut: het subsidiemodel is geen verdienmodel. Helaas kan ik mij hun uitleg nu niet meer herinneren maar sinds ik zelf sinds een tijdje bezig ben met creatieve verdienmodellen voor het welzijnswerk, kan ik me er wel in vinden. Subsidie krijgen is echt wat anders als geld verdienen.

Een verdienmodel is onderdeel van een businessmodel. Met het business model geeft het bedrijf aan welke waarde het voor de klant creëert, hoe ze dat gaat doen en in welke mate zij een deel van de waarde zich kan toe-eigenen in de vorm van winst.

Geld kun je verdienen als je waarde levert. Diegene die de waarde ervaart en bepaalt is de klant, de eindgebruiker. Die moet er immers voor betalen en doet dit op basis van de waarde die hij ervoor krijgt. In het subsidiemodel gaat het echter volgens een 1-2 tje tussen gemeente en welzijnsorganisatie waarbij de burger, klant volledig buitenspel staat. Terwijl de burger diegene is die de waarde ervaart.

In mijn workshop “Bezuinigen? Creatieve verdienmodellen voor welzijn” noem ik dit de “verbroken waardeverbinding”. Zou het mogelijk zijn om deze verbinding te herstellen? Jeroen Hoenderkamp (adviseur bij PCkwadraat) doet in het essay Burgerkracht een interessante veronderstelling:

“Volgens adviseur Jeroen Hoenderkamp ‘moet het mogelijk zijn om 60 procent van het aanbod van welzijnsinstellingen te laten financieren door de afnemers zelf.” (Burgerkracht, pagina 51)

Dat biedt perspectief! Hoe vaak gebeurt het jou dat een tevreden klant graag met je wil afrekenen? Omdat hij of zij het helemaal niet zo vreemd vind dat hij of zij moet betalen voor jouw diensten. Of omdat jij hem of haar gewoon goed hebt geholpen en hij of zij je daarvoor wil betalen.

In mijn workshop kwamen er twee opvallende reacties:

1. Het zijn niet onze klanten die er moeite mee hebben om te betalen maar de welzijnswerkers zelf! Vervolgens ontspon zich een discussie over sociaal beleid, gelijkheid en kansen voor armen. Begrijpelijk natuurlijk. Maar zijn, in een zo sterk veranderende maatschappij, dit nog de peilers waarop het welzijnswerk kan rusten?

2. “Of”, opperde een van de workshop deelnemers, “zijn we zelf te onzeker over de waarde die we leveren en dan is het maar de vraag of we überhaupt wat verdienen als de klant ons betaalt”. En dat zijn natuurlijk beangstigende gedachten. Toch is angst ook hier een slechte raadgever. Ik ben ervan overtuigd dat, als we onze energie en focus richten op onze klanten (welzijnsmarketing!), wij prima in staat zijn om vanuit passie en betrokkenheid waarde te leveren aan onze klanten. En de positieve prikkel die je krijgt van blije klanten voelt echt beter dan gezeur over subsidie ;-)

Natuurlijk moeten we zorgen voor aantrekkelijke producten, lage instaptarieven en high end diensten afgestemd op de behoeften van onze klanten (meer daarover in een volgend blog) . Zodat we zoveel mogelijk klanten kunnen bedienen. In ieder geval die 60%. Mooiste zou zijn als die andere, belangrijke, 40% van de burgers support krijgt van gemeente of verzekeraar en alsnog met een eigen budget zelf kan bepalen voor welke waarde hij of zij wil betalen.

Ik ben benieuwd naar jullie mening.

P.S.: vond je dit een goed artikel waar je wat aan hebt, schrijf je dan even in voor mijn ezine WNmarketing Inspiratie. Je krijgt dan de nieuwste artikelen vanzelf in jouw mailbox! Inschrijven kan rechtsboven op deze pagina.

 

Sociaal Werker in hart en nieren? Ontdek nu de ONDERNEMER in jou!

Doe de [gratis] test en ontvang een waardevol rapport met jouw profiel, tips, inzichten en een leuke oefening.
Ga hier naar de test >>>

Laat wat van je horen

*