Van maatschappelijk werker naar welzijnsmarketeer

Ik ben geen verkoper. Gelukkig maar. Als rasechte representant van de non-profit sector heb ik me ver kunnen houden van alles wat maar naar commercie riekt. Ik heb dan ook altijd een oprechte hekel gehad aan de autoverkoper, de voet tussen de deur verkoper en verzekeringsmannen. De profit wereld was niet de mijne en de strenge scheiding tussen profit en non-profit was in die tijd voor iedereen glashelder.

Ik ben maatschappelijk werker en in de tijd dat ik werd opgeleid was het slecht gesteld op de arbeidsmarkt. Vrijwilligerswerk was het alternatief. Dat heb ik gedaan maar daarnaast kriebelde het ondernemersbloed: ik kom uit een geslacht van bouwende ondernemers. Ik ben groot geworden met aannemers, schilders en timmerlui. In 1988 ben ik gestart met het Twents buro voor bedrijfsmaatschappelijk werk.

Mijn aanpak leek goed te werken: brieven schrijven, vragen om een afspraak en dan op gesprek. Die gesprekken liepen gesmeerd want ze werden steevast afgerond met de afspraak “als we je nodig hebben zullen we je bellen”. Ik heb dagen naast de telefoon gezeten maar die bleef oorverdovend stil.

Zelf bellen was mijn eer te na: ik ga niet lopen leuren met mijzelf. Toen wist ik het zeker: ik ben geen verkoper. Ik heb mijn bedrijf beëindigd en ben in loondienst gegaan. Veilig in de comfortabele armen van de non-profit sector.

Als directeur van een welzijnsorganisatie viel mij iets op: altijd maar die vraag “maar wat doen jullie nu eigenlijk voor dat geld?”. Ik snapte er werkelijk niks van. Hoe kan het nu dat wij ons de blubber communiceren, wekelijks met al onze activiteiten in de krant staan, prijzen winnen, fondsen binnenhalen en dat jullie niet weten wat wij doen.

Ik dacht dat het aan mij lag, aan ons, aan deze gemeente. Totdat ik op de ledenvergadering van onze brancheorganisatie ‘grote’ directeuren hoorde roepen “we moeten ons beter profileren”. En dit herhaalde zich jaar na jaar.

En vanaf dat moment gingen mijn ondernemersbloed en mijn verbazing over ons profileringsprobleem met elkaar samenwerken. Mijn droom werd de portal www.welzijnnederland.nl, de landelijke digitale wegwijzer in welzijn, de funda voor welzijnsdiensten. Met stipjes op de kaart van Nederland waarbij duidelijk wordt dat we een professionele branche zijn die in alle buurten, wijken en dorpen van Nederland actief is.

Mijn investering zou ik terug verdienen: met advertenties op de portal die ik had verpakt in een mooi concept van de wensbanner. Maar deze mooie verpakking was slechts een afleidingsmanoeuvre voor mijzelf: voordat ik het wist was ik een ordinaire advertentieverkoper geworden. En moest ik opnieuw ontdekken dat ik geen verkoper ben.

Ik dacht dat ik het had opgelost toen mijn man zijn hulp aanbood. En ik zette hem aan het verkopen. Maar ook hij is maatschappelijk werker …. en gooide de handdoek in de ring.

Ik was vastberaden om van de portal een succes te maken. En vastberaden om het niet weer te laten mislukken omdat ik geen verkoper ben. En ook nog vastberaden in mijn passie dat het welzijnswerk meer waardering verdient dan ze nu krijgt.

Vanaf dat moment ben ik alles gaan leren over marketing en profileren. Ik heb twitter ontdekt als een enorme bron van kennis. Ik ben gaan lezen, heb workshops bezocht en een coach gevonden.

Nu ben ik expert in welzijnsmarketing. Ik weet hoe marketing en profilering in elkaar zit en kan mijn diensten verkopen zonder aan verkopen te doen. Ik heb enorm veel geleerd en geniet er van om dit door te geven aan welzijnswerkers in workshops, trainingen, programma’s en coachingstrajecten. Het is super dat welzijnswerkers met mijn hulp ontdekken hoe leuk het is om werk te maken van marketing en profilering. En bovenal dat je geen verkoper hoeft te zijn om succes te hebben.

Laat wat van je horen

*