Gastblog: Wmo overwegingen uit het veld

Alweer voor de derde keer ben ik hoofddocent van de Wmo opleiding voor beleidsmedewerkers van SBO. We hebben gesproken over Appreciative Inquiry. Vertaald: “waarderend onderzoeken”. De deelnemers hebben van mij de opdracht gekregen om de methode toe te passen op een vraagstuk, een gedachte of een wens en hier een blog over te schrijven. Voor de meesten was dit de eerste keer dat ze een blog schreven! De blogs geven een inkijk in de wereld van de Wmo vanuit het perspectief van een gemeentelijke beleidsambtenaar, beleidsmedewerkers uit de zorg, de SVB, de verzekeraars, de particuliere thuiszorg en het ondernemerschap. Hieronder zijn de eerste blogs te lezen!

“PGB zoals ‘t ook kan: Betaling & overzicht” door Tjitske Nieboer, SVB

Het is zover; de klanten druppelen binnen. De voorbereidingen hadden tijd nodig maar nu gaat de pilot echt van start. Wij, de SVB, gaan volgend jaar een nieuwe service introduceren: Betaling & overzicht. Ter voorbereiding doen we samen met drie gemeenten een pilot. Na mijn zomervakantie gaan we met deze gemeenten praten over onze eerste ervaringen. Gisteren heb ik dit met mijn collega van Relatiebeheer voorbereid.

Wij willen graag weten wat deze pilot tot een succes maakt. Waarom wilden de gemeenten hieraan meedoen? Wat sprak hen aan? En natuurlijk, zijn deze verwachtingen uitgekomen? Wat zijn de positieve ervaringen? Zijn de overzichten duidelijk? Zijn de betalingen op tijd gedaan? Verloopt de samenwerking met de SVB goed? Et cetera. Veel vragen waarbij ik nieuwsgierig ben naar de antwoorden.

Al ben ik wel optimistisch. De pilot verloopt tot nu toe goed. En ik ben ervan overtuigd dat de nieuwe service inspringt op een vraag die leeft bij gemeenten. De grootste angst bij gemeente bij het instrument PGB is het geld wat op de rekening van de budgethouder wordt overgemaakt. Het zit waarschijnlijk in de mens geworteld dat we dan onzeker worden over wat er met het geld gebeurd. Het PGB in de Wmo is bedoeld voor het schoonhouden van iemands huis. De cliënt kan dat niet meer zelf, dus het PGB is een ondersteuning voor het leven in een schoon huis. Maar altijd weer die angst bij het PGB dat het geld daar niet voor wordt gebruikt.

En dat terwijl de PGB-praktijk positieve dingen laat zien. De cliënt vindt iemand die het huis voor minder geld wil schoonmaken dan de reguliere thuiszorg. Het huis wordt schoon gehouden zoals de cliënt dat wil, op de gewenst tijden en door iemand waarbij de cliënt zich prettig voelt. Dus de cliënt is tevreden. En de cliënt heeft dit allemaal zelf geregeld; dat is ook iets waar je trots over mag zijn.

Alleen bij een PGB hoort ook de uitbetaling van het salaris en de verantwoording aan de gemeente. Administratieve zaken waar niet iedereen op zit te wachten. Daar kan ik mij best iets bij voorstellen. En hier komt de SVB om de hoek kijken. De nieuwe service houdt in dat de gemeente het geld niet op de rekening stort van de cliënt maar bij de SVB onderbrengt. De cliënt stuurt de factuur of urenbriefje naar de SVB. En de SVB betaalt de hulp uit namens de cliënt. Iedere maand ontvangt de cliënt en de gemeente een overzicht van de uitbetalingen. Dus iedereen krijgt regelmatig inzicht in de bestedingen van het PGB. Zonder er veel voor te hoeven doen. Zo willen wij dat graag voor de cliënt en de gemeenten regelen.

Weer even terug naar de pilot. Er doen voldoende budgethouders mee om een goed beeld te krijgen van de dienstverlening. De eerste uitbetalingen zijn gedaan. Dus binnenkort gaan we in gesprek met gemeenten om te horen hoe tevreden ze zijn over de dienstverlening. Ik ben benieuwd!

“Pril in de Wmo” door Arjen Brijs, Gemeente Schiedam

Ik ben nu twee maanden in dienst als beleidsadviseur Wmo. Met mijn achtergrond in het Facility Management betekende  dit voor mij een stap in een heel nieuw vakgebied met als gevolg dat ik overstelpt werd met instanties, projecten, begrippen, afkortingen, regels en procedures. Vanaf het begin zijn de begrippen ‘Kanteling’ en ‘Wijkondersteuningsteam’ blijven hangen. Alhoewel deze voor mij nog totaal geen betekenis hadden was duidelijk dat er een sterk verband aanwezig is.

De Kanteling moet ervoor zorgen dat een andere denkwijze (zowel van overheid als van burgers) wordt gerealiseerd en waardoor bespaart kan worden op de kosten van zorgverlening. De Kanteling is soort verzamelnaam voor allerlei maatregelen die erop gericht zijn de ‘Eigen Kracht’ van burgers te vergroten. Hierbij worden vragen gesteld als: “wat kan je zelf?”, “zijn er mensen in de omgeving die iets kunnen doen?”, “wat kunnen mensen in je omgeving doen?”, “ben je daarmee geholpen?”, “wat heb je aanvullend nodig?”.

Naar mijn idee stellen mensen deze vragen zichzelf heel vaak en vinden zij op eigen kracht een oplossing in hun eigen omgeving. Helaas is de gemeente hierbij dan wel vaak ‘de Sjaak’. Het zorgaanbod van de gemeente is immers vanzelfsprekend geworden, zowel om hiervan gebruik te maken als om deze aan te bieden. De gemeente zal steeds meer moeten zeggen: “Ik wil je graag helpen maar vraag ook eens of Jan en Miep (misschien ook Henk en Ingrid) iets voor je kunnen doen.”.

Dit betekent niet dat mensen aan hun lot worden overgelaten. Hun vragen worden alleen anders beantwoord; hulp vanuit de gemeente blijft mogelijk, maar is niet direct nodig omdat er andere oplossingen voor handen zijn.

Het Wijkondersteuningsteam is een uitwerking van deze andere klantbenadering. De kracht van dit team richt zich erop om de daadwerkelijke problemen te benoemen en mensen te ondersteunen om vanuit hun eigen kracht hierop actie te nemen. Wanneer enige vorm van eigen kracht niet mogelijk is zal doorverwijzing plaatsvinden. Door een brede samenstelling van het team  en het vermogen om de daadwerkelijke problemen te benoemen, wordt direct naar de juiste ondersteuning (of een combinatie hiervan) doorverwezen.

“Wmo, was dat niet iets met mantelzorg ofzo?” door Denise Babel, beheerorganisatie Regio Leiden

Vandaag mijn sollicitatiegesprek. Functie contractbeheerder WMO (senior eigenlijk, maar what’s in a name). Contracten lezen, ja dat kan ik. Een van de taken is ervoor zorgen dat partijen zich aan de afspraken houden. Dat komt ook wel goed. Maar de WMO…? Totaal geen kaas van gegeten. Was dat niet iets met mantelzorg ofzo?? Ff googlen dan maar. Hmm.. inderdaad mantelzorg.. zelfredzaam.. hulpmiddelen..thuiszorg… Wat? Thuiszorg, WMO? En elektrische rolstoelen, rollators  en scootmobielen ook???

Grappig… alhoewel… eigenlijk is het helemaal niet grappig. Ik zie die hangouderen altijd in grote groepen op het Alexandrium met hun rollator. Ze blokkeren de hele boel! Of als ik in de auto zit en iemand probeert over te steken met een scootmobiel. Het gaat nooit snel genoeg en altijd wanneer je haast hebt. Of wat dacht je van omver gereden worden door een scootmobiel en, ietwat dramatischer misschien, vastzitten tussen de rails van de metro. Met als bijkomend gevolg… vertraging!! Voor die persoon ja, maar nog belangrijker ook voor mij! Moest die man nou uitgerekend vast komen te zitten op de rails waar ik overheen moet? Lekker is dat, nu kom ik dus te laat op mijn sollicitatiegesprek! Waarom neemt hij een rolstoel als hij er toch niet mee over weg kan? Want niet alleen ik heb er last van, maar hij dus blijkbaar ook. Wat bij mij de vraag doet rijzen…. Hoe helpt zo een hulpmiddel nou bij het dagelijkse leven en wat bedoelt men nu met “zelfredzaam” zijn? Hmm.. een keertje uitzoeken dan maar.

Maar nu eerst mijn sollicitatiegesprek. Spannend, maar gaat goed…. Verrek, ik ben aangenomen! Mooi! Mijn eerste werkweek, gelijk contact opnemen met een hulpmiddelenleverancier om antwoord op mijn vragen te krijgen. Deze heeft een beter idee en stuurt een filmpje op. In het filmpje zijn vier waargebeurde verhalen te zien met echte cliënten. Het filmpje laat een man zien, die weer kan sporten dankzij zijn rolstoel en een oma die op haar kleinkinderen kan passen dankzij haar scootmobiel. Maar ook een vrouw die twee maanden langer moest wachten op haar rolstoel, waardoor haar leven ook weer twee maanden langer stil stond. De kern was bij iedereen hetzelfde. Niet meer afhankelijk zijn van een ander, maar nog belangrijker… het liet mogelijkheden zien, namelijk sporten, zelf dingen ondernemen, genieten van het leven, ”zelfredzaam” zijn dus. Aha, ik snap ‘m.

Het filmpje eindigt met een moeder met twee zwaar lichamelijk gehandicapte kinderen. Zij vertelt dat hun rolstoel ervoor zorgt dat zij nu eindelijk als een kind kunnen leven, zich zelfstandig kunnen voortbewegen, zelf kunnen eten. Ze kunnen nu eindelijk.. eindelijk.. “leven”. Pfff… Als moeder van twee kinderen even mijn best doen om geen traantje te laten. Tja, als je dat dan zo ziet, dan zet dat al die gebruikers van een hulpmiddel, ineens in een heel ander perspectief. Wat goed dat ze de deur uitgaan en niet afhankelijk zijn! En wat sneu dat die man vastzat tussen de rails. Hmmm… toch maar even navragen bij een leverancier hoe het zit met de controle op rijvaardigheid. Hee, een e-mail. Wat?! Een rolstoel niet op tijd geleverd?! Even bellen met die leverancier! Is tie nou helemáál? Zucht…. Wat heb ik toch een mooie baan.

 

Sociaal Werker in hart en nieren? Ontdek nu de ONDERNEMER in jou!

Doe de [gratis] test en ontvang een mooi rapport met jouw profiel, tips, inzichten en een leuke oefening. Ga hier naar de test >>>

Laat wat van je horen

*