Waarom welzijnswerkers bang zijn voor de pijn van hun klanten

Honger!

Dit zit zo: we willen onze klanten geen vis geven maar ze leren vissen. Uitgebreid en jubelend vertellen we hoe leuk het is om te vissen en hoe wij ze dit kunnen leren. Maar we vergeten 1 ding: waarom wil onze klant leren vissen? Omdat hij honger heeft!!

Keer op keer kom ik het tegen in mijn trainingen dat wij het lastig vinden om te praten over de pijn, de honger van onze klanten. We hebben het liever over onze leuke oplossingen.

  • We hebben het liever met de oudere over het leuke seniorenrestaurant dan over zijn eenzaamheid en het koude bed waar hij iedere nacht in ligt.
  • We hebben het liever met het kind over samen een balletje trappen dan over zijn angst voor die gemene pester.
  • We hebben het liever met de mantelzorger over de ontspannen middag waarop ze bloemstukjes kan maken dan over haar wanhoop dat ze het niet vol zal houden.
  • We hebben het liever met die jongere over hoe je een goede rap maakt dan over zijn depressie waar hij met niemand over durft te praten.
pijn

pijn

Negeren

Welzijnswerkers vertellen mij dat ze de klant geen pijn willen doen. Er geen negatief stempel op willen drukken. Dat ze vol gaan voor de oplossingen, de kansen en talenten en geloven in het goede van de mensen.

Maar natuurlijk doe jij jouw klant geen pijn want die pijn die is er namelijk al! En juist daarom wordt die oudere, dat kind, die mantelzorger en die jongere jouw klant. Omdat ze een pijn voelen waarvan ze ‘s nachts wakker liggen. Waar ze mee worstelen omdat ze er zelf niet uitkomen.

Hoe kun je dit nu negeren door het er niet over te hebben! 

En gelijk beginnen over het vissen terwijl de klant alleen maar zijn honger voelt en nog geen idee heeft dat het leren vissen zijn honger zal oplossen.

En als je met kostbaar subsidiegeld werkt is dit dan ook niet de legitimatie die wij in het welzijnswerk nodig hebben als antwoord op de bezuinigingsellende? Ons werk is nodig om de pijn van onze klanten op te lossen. Dan moet je het hebben over die pijn.

Bang

Heel stiekem denk ik wel eens dat we het er niet over willen hebben met de klant omdat we het eng vinden en bang zijn. Diepe emoties, angsten en zorgen doen een indringend beroep op jouw vaardigheden als professional. Je moet kunnen luisteren, stil zijn, troosten en soms meehuilen. Dat is moelijk. Praten over onze leuke oplossingen is veel makkelijker.

En dan zijn er welzijnswerkers die op dit punt roepen: “Ja maar, ik ben geen hulpverlener”. Maar als jij niet wilt helpen wat doe je dan?

Als je alleen wilt gaan voor de fun en de oplossingen kun je beter in de recreatiebranche gaan werken.

Natuurlijk moeten we met mooie oplossingen komen en daar vol voor gaan maar het gaat allemaal veel beter werken als je eerst contact maakt met de pijn van jouw klant. Dat is waar alles om draait!

P.S. Over ‘auw en wauw’ is veel onderzoek gedaan en er wordt veel over geschreven.  (Bijvoorbeeld dit artikel van Berenschot)

P.S. 2: ik ben benieuwd naar jouw mening hierover! Laat het hieronder weten.

Reacties

  1. Majola Hendriksen zegt:

    Goed stuk. Wat ik soms tegenkom is dat een cliënt zelf liever aan zijn/haar pijn voorbij lijkt te gaan, er geen last van wil hebben en gewoon een snelle oplossing wil. Dat vind ik soms lastig. Vooral als ik denk ‘maar het is juist goed om naar de pijn te gaan’. Zo heb ik het immers geleerd. Maar is dat altijd goed? En wie bepaalt dat, ik of de cliënt? Daar zoek ik nog in.

  2. Ja, dat is lastig. En als het tijd kost is het goed om die tijd te nemen en aan te sluiten bij jouw cliënt en zijn woorden. De intentie is dat de cliënt weet dat jij het weet van zijn pijn en dat dit jullie vertrekpunt is. En dat weten hoeft niet altijd met woorden te zijn.

  3. Majola Hendriksen zegt:

    Dat herken ik. Bedankt!

Laat wat van je horen

*