De moeizame maar spannende zoektocht naar meer zakelijkheid in het Sociaal Werk

 

Ik val maar gelijk met de deur in huis. Vind jij het ook zo lastig? De zoektocht naar meer zakelijkheid in het Sociaal Werk? Ik wel! Zeker als sociaal werker en ondernemer ben ik voortdurend op zoek naar de goede balans. Als ik eerlijk ben zou ik eigenlijk het liefste mijn geitenwollen sokken aantrekken onder mijn mantelpak ;-)

Je verstand zegt dat het anders moet. Je ziet de verbeterpunten. Waar de verspilling zit. Waar we niet efficiënt bezig zijn. Waar we de ‘verliezende’ partij zijn.

Tegelijk heb je geen idee hoe het anders moet. Dat is niet zo vreemd. Het Sociaal Werk is na de oorlog ontstaan. In de jaren zestig toen de welvaart toenam is ons subsidiestelsel daar logisch uit voort gekomen. En dat is sindsdien nooit meer veranderd. We weten niet beter.

Om ons heen is er veel veranderd. De komst van het internet heeft veel veranderd. Ook de mensen zijn daardoor veranderd. E zijn nieuwe kloven tussen arm en rijk, zelfstandig en afhankelijk.

Ik las net in de Volkskrant dat ouderen liever een kop koffie doen bij de HEMA dan in het wijkcentrum. Zou ik ook willen als ik straks oud ben. Liever de HEMA dan het wijkcentrum. Hoe spelen wij daarop in? Gaan we een deal sluiten met de HEMA? Dat vind ik spannend. Jij ook? Veel ouderenadviseurs pochen op hun onafhankelijkheid en weren commerciële partijen alsof ze besmet zijn. Dan wordt het moeizaam.

Hoe vies is commercieel eigenlijk? Vroeger hadden grote commerciële bedrijven de dollartekens in hun ogen staan. En wij in het Sociaal Werk zagen vooral de ellende die daaruit voortkwam. Diezelfde bedrijven zijn veranderd. Ze zijn sociaal ondernemers geworden en trekken zich het lot van mensen aan. Ze zitten op ‘ons terrein’. Gaan wij ze de hand toesteken of blijven we de vinger opsteken?

Eind vorig jaar ben ik gestart met de leergang “Women on Boards” van Deloitte. Een giga commercieel en zakelijk bedrijf. Maar de mensen die ik er ontmoet zijn ontzettend sociaal betrokken. Het was even spannend (pas ik daar wel tussen? wat trek ik aan?) maar ik heb het nu ontzettend naar mijn zin. Compleet andere cultuur dan wij in het welzijnswerk gewend zijn maar wel super sociaal, erg inspirerend en gericht op ‘goed doen’.

De wereld is niet meer zwart versus wit. Niet meer profit versus non-profit. Niet meer sociaal versus zakelijk. De werkelijkheid is vloeibaar. Met alle ruimte en vrijheid om te verkennen wat dit voor jou betekent. Kansen en mogelijkheden dienen zich aan. Pak jij ze? Ik ben benieuwd naar je reactie hieronder 🔽 🔽 🔽

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Reacties

  1. Hey Anneke!
    Grappig, ik moest direct denken aan mijn moeder, vroeger in de winkel, na het passen van die mooie jurk. De verkoopster vroeg verwachtingsvol: ” Deze gaat het worden?” Waarop mijn moeder dan zei: “Ik moet het nog even aan mijn man vragen…”
    Ook (basis)scholen hebben door ‘passend onderwijs’ hun zorgkant soms zakelijk aangepakt door uitbesteding aan ‘social workers’. En hebben het hier en daar ook nog moeilijk met de zakelijke kant die er dan bij komt kijken. Mijn ervaring is dat zij zich te afhankelijk opstellen t.a.v. de beschikbare middelen (moeten ze naar vragen bij bestuur; ze kennen de hoogte van het beschikbare budget niet) voor hun leerlingen met speciale onderwijsbehoeften. Reden voor mij als ZBO ‘er (zelfstandig begeleider in het onderwijs/’social worker met onderwijservaring’) mijn zaakjes op orde te hebben, te gaan staan voor wat ik waard ben en iets meer geduld op te brengen richting de lerende scholen ;)

  2. Josje Bisschop zegt:

    Hoi Anneke, ik blijf je volgen! Ik las wat je hierboven schrijft en mijn wenkbrauwen schoten omhoog 😲.
    Zeker is de afstand tussen zakelijk en sociaal inmiddels groot en is de transitie voor sociaal werkers en hun organisaties een behoorlijke worsteling.
    Ik ben zelf niet vies van zakelijk, ik houd van duidelijkheid, efficiëntie en resultaat en heb eerder al met commerciële partijen samen gewerkt.
    Dit alles altijd in het belang van de ‘klant’. En ook ervaar ik dagelijks hoe collega’s de weg kwijt zijn. En wat zij doen is vaak nergens terug te vinden. Ik ben mij er terdege bewust van dat maatschappelijke organisaties niet allemaal goed door alle grote veranderingen komen en dat deze angst voor verandering en het gemis aan visionair en gedreven leiderschap tot gevolg kan hebben dat organisaties op termijn geen bestaansrecht meer hebben. Ik ervaar het dagelijks en het baart mij grote zorgen.
    Aan de andere kant zie ik juist dat de financiële en commerciële sector sinds de crisis ook niet verandert. Agressieve investeerders, van elk gat in de markt een verdienmodel maken, belasting ontwijken, groeiende winsten, slapende toezichthouders, belangenverstrengeling, uitbuiting in derdewereldlanden etcetera. Elke dag verschijnen er wel weer schokkende berichten in de krant en op het nieuws.
    Dat een bedrijf als Deloitte excelleert in ‘goed doen’, sorry, daar geloof ik niets van. Dit soort grootverdieners wordt inmiddels nauwlettend gevolgd door onderzoeksjournalisten die het tegendeel ontdekken. Wij zijn al overgeleverd aan de markt in alle facetten van ons leven. Ik persoonlijk voel meer affiniteit met de talloze onbaatzuchtige burgerinitiatieven. Met het inzetten van een basisinkomen. Met de overbelaste leraren, verzorgenden en mantelzorgers. Met de verwaarloosde sociaal werkers. Met gemeenten die de weg kwijt nadat alles in het kader van decentralisatie over de muur is gegooid. Ik ervaar het allemaal dagelijks, in mijn werk maar ook in mijn eigen omgeving. Ik geloof alleen in diepgaande hervormingen naar een samenleving waarin mensen weer de maat zijn en niet (alleen) geld. En om het plat te zeggen: schijt aan regels, procedures en protocollen die dat alleen maar in de weg staan. En ik besef ook dat dat nog een lange weg is.
    Zomaar even mijn gedachten n.a.v. jouw stukje hierboven.
    Maar ik hoor graag wat Deloitte allemaal voor goeds doet, die laten dat kennelijk ook niet goed zien.
    Hartelijke groet en succes met de leergang, Josje

  3. Anneke Krakers zegt:

    Hoi Josje, Mooi hoe je schrijft dat het altijd in het belang van ‘de klant’ is. Dat is een prima meetlat.
    Het is onze worsteling, zoals jij schrijft. Maar ook goed om je te realiseren dat de profit wereld ook ‘worstelt’. En ik denk dat we elkaar daarbij van dienst kunnen zijn. Wel spannend maar zeker de moeite waard. Top dat jij die samenwerking ook al opzoekt!
    Mijn blik op Deloitte is beperkt tot de mensen die ik nu ontmoet heb en hun verhalen. Die spreken mij aan. En ja, misschien is het ook hun worsteling hoe zij dit beter kunnen laten zien. Ik neem dit mee naar de volgende lesdag!
    Dankjewel voor je reactie!

  4. Anneke Krakers zegt:

    Hoi Cora, zolang als we maar blijven leren in dit proces! Ik waardeer je geduld (heb ik niet altijd hoor…)
    Beschikbare budgetten en onduidelijkheid daarvoor staan ontwikkeling in de weg. Dat is zo jammer.
    Zaken doen is prima als het maar transparant is en daarvoor lijkt een helder budget me een essentiële voorwaarde.
    Dankjewel voor het meedenken Cora!

  5. Het is helemaal niet zo moeilijk! Maar ik ben dan ook uit de tijd van Hans Achterhuis. Zakelijk is niet vies hoor en kan ook in social work een rol spelen in het belang van de cliënten. Wel alles transparant en duidelijk. Niet met geiteharen sokken wel een open, doch zakelijk vizier en dat is voor onze beroepsgroep niet altijd even gemakkelijk.
    Onderhandelen kun je leren en zeker als het wat goeds oplevert!
    Vraagje! Is in het social work alles alijd gericht op de client zonder bijbedoelingen? Is daar alles zo goed geregeld, doet iedereen zijn werk wel naar behoren? Ook hier mis ik vaak de menselijke maat. Het is immers ook een beroep!
    Ben het mer Josje eens dat protocollen en procedures en wat dies meer zij, de weg lastiger en zwaarder maken. Duidelijke doelstellingen en resultaten moeten ook in beeld zijn. En aan win-win situaties kleven niet zoveel bezwaren, toch?

  6. Anneke Krakers zegt:

    Dankjewel voor je reactie Elly. Een open en zakelijk vizier, dat spreekt mij aan. Dat is inderdaad niet altijd makkelijk. Ook omdat het sociaal werk bij uitstek mensenwerk is. Maar we kunnen leren om dit meer in harmonie te brengen. Ik denk zelf dat dit heel goed mogelijk is. Zeker als het uitgangspunt een win-win situatie is. Goed dat je dit benadrukt!

Laat wat van je horen

*