Alice in Alzheimerland

 

15 bizarre en verwarrende minuten uit het leven van mijn moeder

 

Op dinsdag 29 januari 2019 is mijn moeder verhuisd.

 

“Wat voor dag is het dan vandaag? Is het zondag?”

“Vandaag is het zaterdag.”

“En hoe laat is het ook alweer?”

“Mam, daar staat je klok.”

“Oh, eens even kijken. Zaterdag 2 februari en het is  … vijf over drie.”

 

“Woon ik hier nu?”

“Ja mam, je woont hier nu.”

“Breng je me dan straks naar huis?”

“Nee mam, je woont nu hier.”

 

“Oh, oh, ik snap er allemaal niks van.

Hoe kan dat nou?

Waarom kan ik niet meer in mijn eigen huis wonen?

Och laat me alsjeblieft toch nog thuis zijn.

Ik wil zo graag thuis zijn.

Ik snap er niks van.”

 

“Mam, wat moet dat moet.”

“En slaap ik dan nou hier?”

“Ja, je slaapt hier.”

“Oh, dat is eigenlijk wel mooi.”

“Ja, en je eigen bed staat er. Kijk eens …”

“Oh, dus ik mag hier vanavond slapen in mijn eigen bed?”

“Ja, je mag hier vanavond slapen in je eigen bed.”

 

“Maar wat moet ik nou doen dan?”

“Hoe bedoel je mam?”

“Ik weet niet wat ik moet doen.”

“Je hoeft helemaal niks te doen. Je mag gewoon lekker hier zitten.”

“Ja maar dan weet ik het niet. Dan weet ik niet wat ik moet doen.”

“Je hoeft echt niks te doen mam.”

 

“Is het vandaag zondag?”

“Nee, vandaag is het zaterdag mam en het is net tien over drie geweest.”

“Oh, dus dan is het morgen zondag.”

“Morgen is het zondag.”

 

“Ga ik dan morgen weer naar huis?”

“Nee, morgen ga je niet naar huis want je woont nu hier.”

“Nou laat eens kijken. Vandaag is het dus zondag. Wie komt er ook al weer?”

“Mam, vandaag is het zaterdag en ik ben er.”

 

“Oh, ik weet niet wat ik moet doen.”

“Je hoeft helemaal niks te doen.”

“Maar als ik dan de gang oploop ben ik zo bang dat ik verdwaal.

Ik weet niet waar ik ben en waar ik naartoe moet.”

 

“Ga ik nou nog eten of heb ik al gegeten?”

“Nou mam, je gaat straks nog lekker een boterham eten.”

“Maar hoe weet ik dan wanneer ik moet eten?

Hoe weet ik dat nou? Ik weet niet wat ik moet doen.”

 

“Mam, ze komen je vanzelf halen voor het eten.”

“Oh ja, moet ik nog eten dan? Hoe weet jij dat dan?”

“Straks ga je nog eten. Het komt goed.”

 

En nu ben ik boos. Nu kijk ik je niet meer aan.

Ik zeg niks en doe net of je er niet bent.

Ik pak de krant en zie je niet.

Ik ben heel boos op jou.

Weet je wel wat jij mij aandoet?

Weet je wel … wil je me dood hebben?

 

“Mam, dit liedje ken jij toch ook?”

Mam zingt gelukkig gelijk mee (twents): “Wat was is west al was het best we hebt ‘t allemaol had, wat kump mot komn dat wor ons gomn, dat zit nog in het vat”.

 

“Ik weet niet wat ik moet doen. Vandaag is het …”

“Mam, hier staat je klok.”

“Oh ja, eens even kijken. Vandaag is het zaterdag en ik geloof bijna half vier.”

 

“Wat is het mooi hier he?”

“Ja, prachtig.”

“Dat schilderij, dat ken ik ergens van.”

“Nou mam, dat hing bij jou thuis. Die is van jou.”

“Oh en dat hangt hier zomaar. Wie heeft dat gedaan dan?”

“Dat hebben wij gedaan.”

“Oh, dan hebben jullie heel hard gewerkt. Wel heel mooi hoor.”

“Ja mam, mooi he.”

 

“Maar ga ik dan nu naar huis?”

“Nee mam, dit is nu je huis. Je woont hier.”

 

“Maar ik weet niet wat ik moet doen.

Ik ben zo in de war.

Ik vergeet wat ik moet doen en dan word ik zo onzeker.

Ik weet niet of ik nog moet eten en waar ik naartoe moet.”

 

“Mam, ik snap het.

Maar alles komt goed.

Mam, alles komt goed”

 

Reacties

  1. Veronique de Kwant zegt

    Herkenbaar! het liefst gingen we dingen doen waar mijn moeder nog feeling voor hield: gezegdes en uitdrukkingen, liedjes luisteren en meezingen, wandelen of van binnen naar de vogels kijken. en verwondering ervaren wat er allemaal in haar realiteit gebeurden en waar je op aan kunt haken en troosten en zekerheid in alle onzekerheid probeert te geven.
    Ik heb veel geleerd van theatermaker Marjolein Baars, over omgaan met dementie: Zwarte Gaten & Losse Eindjes. Het heeft allemaal geholpen en onze laatste 2 jaar samen werden zo zeer de moeite waard.

  2. Inderdaad, heel herkenbaar. Wanneer je als Alice in wonderland de wondere wereld van de dementie binnen durft te gaan kun je gouden momenten meemaken. De laatste jaren met mijn schoonmoeder had ik niet willen missen. Dierbare herinneringen waarin we op ander niveau veel deelden. Dit naast het verdriet en de onmacht om toe te kijken hoe de ander onzeker, angstig, wantrouwend, boos en verdrietig is.

  3. Dankjewel Veronique voor het delen van jouw ervaring met jouw moeder en jouw tip. Het is inderdaad fijn dat er veel informatie en tips voorhanden zijn. Daar heb ik ook veel van geleerd.

  4. Dankjewel Ria voor het delen van jouw verhaal met je schoonmoeder. Het is er beiden: lachen en de gouden momenten maar ook het verdriet en zeker de onmacht. Ik verbaas me iedere keer weer hoe bizar Alzheimer is.

  5. Interessant om je verhaal te lezen. Zelf merk ik bij mezelf een onderbuik gevoel als ik het verhaal lees. Ik mis beelden die je jouw moeder mee zou kunnen geven. Woorden zijn vaak zo onbetekenisvol als het hoofd vergeet wat het weet. Geef haar in beeld de dagen van de week en hang er een knijper bij. Bij zondag een zon, bij maandag de maan, bij dinsdag -foto van dingen doen, woensdag van mijn part een balgehakt (woensdag gehaktdag), donderdag (rommeldag/marktdag), vrijdag een vogel (zo vrij als een vogel), zaterdag (samen-dag).
    Zo krijgt ze wellicht herkenning van de tijd. Ze leeft in het Nu en weet niet alles meer.

    Waarom is iemand ergens anders, omdat het veilig is, omdat er mensen zijn die op haar letten, omdat ze soms dingen vergeet, vergeten is niet erg, wel als je angstig bent en hulp nodig hebt. Het is net als kinderen, die vallen, even geen kant opkunnen en verzorgd moeten worden in het ziekenhuis. Daar zitten de beste “zorgers”. Zo ook in het zorg-hotel, daar zorgen ze als de beste voor mensen. Doe niet alsof mensen “dom” zijn. Het hart voelt de woorden schieten echter steeds meer te kort.

    Ik heb 1,5 jaar “zonder” brein geleefd na een zwaar auto ongeluk. Ik was in deze “breinloze”fase niet gek, ik was niet meer wetend. Mijn hart kon voelen, observeren en “zien” het kon alleen niet vertalen in woorden. Beelden had ik beter begrepen.

    Ik probeer mensen aan te geven dat beelden veel meer kunnen zeggen dan woorden en dat het hart altijd blijft voelen ook al weet het hoofd het niet meer.

  6. Lieve Anneke,

    Dank je voor het delen. Zo liefdevol, teder en herkenbaar.

    Naast ondernemer ben ik ook contactclown ‘Plieneke Bloom’. Extra aandacht geven door middel van intensief en humorvol contact, zingend, voorzichtige aanrakingen en met materialen probeer ik ingang te zoeken bij al diegenen die dwalen in de dementie-mist. ‘Zoals de zon er nog steeds is, ook al is deze schuilgegaan achter de wolken’ maak ik contact met het innerlijk en kijk ik door de ogen naar binnen, daarbinnen is heel veel moois te zien. Mogen zijn wie je bent en iemand de gelegenheid geven om op zijn eigen tempo en eigen manier in zicht te komen, is wat ik kan bieden. Dankbaar voor de intense contacten, welke ontstonden bij verschillende instellingen waar ik op bezoek ben geweest, hier word ik zo blij van, ECHT contact. Blij omdat ik een ander echt mag ontmoeten en blij van de positieve reacties van familie en vrienden.

    Ik kom graag eens bij je moeder op bezoek.

    Warme groet, Monique Mae (Plieneke Bloom)

  7. Dankjewel Monique voor je lieve woorden en het meeleven. En natuurlijk voor je aanbod. Ik houd het in gedachten. Voor nu kost het vooral veel tijd, liefde en aandacht dat mijn moeder een beetje gaat wennen aan haar nieuwe huis.

  8. Dankjewel Annemarie voor het delen van je onderbuikgevoel. Ik kan er niet zo heel veel mee. Een blog is natuurlijk maar een momentopname en beschrijft een deel van de werkelijkheid. Mijn intentie is vooral om verhalen te delen. Goed of fout … we zijn allemaal maar mens en doen ons best :)

Laat wat van je horen

*