Die ellendige telefoon

 

Vanmiddag wandelde ik met mijn hondje langs het speelveldje bij mij in de straat. En ik zag het gebeuren.

Een moeder en drie kleine kindjes bij het draaiende molentje. De oudste twee aan het draaien, de jongste [nog een baby] kruipt erop en de moeder verdiept in haar telefoon.

Jongste valt eraf en begint hard te huilen. Moeder schrikt en pakt haar baby op. En wordt vervolgens flink boos op de twee oudsten en geeft hen de schuld. Twee meiskes van nog geen vier jaar. Die vervolgens ook hard beginnen te huilen.

Die ellendige telefoon ook! En ik moet flink de neiging onderdrukken om naar de moeder te roepen hoe stom het is dat zij haar telefoon belangrijker vindt dan de veiligheid van haar kids. Het is me gelukt.

Dat is maar goed ook want in de volgende seconde flitst het door mijn hoofd dat dit mij ook had kunnen gebeuren.

Ik ben net als haar en net als zoveel anderen een beetje verslaafd aan mijn telefoon. Een beetje boel eigenlijk wel …

 

Wat is dat toch voor iets stoms? Altijd maar die telefoon binnen handbereik. Om de paar minuten dat ding pakken om te checken of er iets binnenkomt: een appje van mijn kind, of ik al weer aan de beurt ben bij De Slimste Mens, of er een student heeft gepost in de Student Support Groep, of er al weer een ticket is verkocht voor Het Grote Ondernemers Event Voor Sociaal Werkers, of mijn lief me al een hartje appt … En zo is er nog veel meer.

Gisterenavond nog. Om 00:30 zat ik in het donker op de bank te turen naar mijn schermpje: verdwaald op facebook. De lamp die in de avond automatisch aangaat was alweer uit en de andere lampen was ik vergeten aan te doen. Op zo’n moment ben ik niet echt trots op mezelf.

Net zoals de moeder van binnen ook weet dat het niet de schuld was van de twee meisjes maar haar eigen onoplettendheid.

Die ellendige telefoon ook. Tegelijk kan ik niet zonder. In ieder geval op dit moment niet. Als ondernemer zit mijn hele bedrijf in dat ding. En vaak is dat ook een zegen omdat het me enorm veel vrijheid biedt.

Toch merk ik dat er bij mij wat verandert. Dat ik steeds meer zoek naar offline ontmoeting en verbinding: koffiedates, een feestje, samen eten, goede gesprekken. Met mijn lief, mijn kids, familie, vrienden en zeker ook met mijn klanten. En ik merk dat ik niet de enige ben. Merk je dat er bij jou ook iets aan het veranderen is?

 

Dit is ook de reden dat ik zo enorm uitkijk naar het event op 30 oktober. Gewoon een dag met elkaar zijn, verhalen en inzichten delen, elkaar verder helpen en samen een borrel drinken. Klanten die al twee jaar in mijn programma zitten ga ik op 30 oktober gewoon voor het eerst echt ontmoeten. Super gaaf.

Begrijp me goed: ik ben niet tegen online en digitaal. En meestal ook niet tegen de telefoon. Maar ik wil vaker ervoor kiezen om de telefoon weg te leggen en mensen vaker in het echt ontmoeten.

Kennen wij elkaar ook al een tijdje? Maar hebben we elkaar nog nooit in het echt ontmoet? Dan wordt het tijd! Je bent van harte welkom op 30 oktober op Het Grote Ondernemers Event Voor Sociaal Werkers. Tot dan!

Info + Tickets >>>

Soms rol je er zomaar in …

 

Soms rol je er zomaar in. Ben je aan het ondernemen voordat je er erg in hebt.

Je bent Sociaal Werker. Je bent een kei in je vak. Je hebt geïnvesteerd in je professionaliteit. En dat valt op!

Je wordt gevraagd. En nog eens gevraagd. Je voelt je vereerd en zegt natuurlijk geen ‘nee’. Je werkt steeds harder. Er ligt steeds meer leuk werk op je bordje. En met iedere klus, ieder project wordt je beter.

Je werkt aan je positie in de organisatie en je manager is hartstikke blij met je [duh!]. Je collega’s kloppen vaak bij je aan om hulp. Natuurlijk help je ze.

Soms gaat het zelfs zover dat je ook opvalt buiten je eigen organisatie. En dat je betrokken raakt bij projecten van samenwerkingspartners en opdrachtgevers. Je wordt echt gezien! Je hebt echt naam gemaakt.

 

Dan lig je op een nacht wakker in je bed.

Je hebt zo’n drukke, volle dag gehad dat de slaap niet wil komen. En opeens realiseer jij je dat al dat harde werken je tot nu toe helemaal niets heeft opgeleverd. Je bent nog steeds uitvoerend Sociaal Werker, met nog steeds maandelijks hetzelfde bedrag onder de eindstreep op je loonstrook. Als je heel eerlijk naar jezelf bent dan voel je dat het schuurt.

Ik spreek regelmatig met Sociaal Werkers die in een vergelijkbare situatie zitten. Die eigenlijk aan het ondernemen zijn maar omdat ze er zomaar inrollen zich dit niet bewust zijn. Ze geven alles [hun tijd, hun energie, hun kennis] gratis weg.

 

Als je dit niet langer wilt op deze manier dan is dit de oplossing:

vanaf nu ga jij je ONDERNEMER noemen.

 

Het is eigenlijk heel simpel: Van een sociaal werker verwacht je dat die alles wel voor niets doet. Het is immers haar werk. Maar van een ondernemer verwacht je een factuur.

Als jij jezelf positioneert als ondernemer zal het voor anderen duidelijk zijn dat jij ‘in zaken’ bent. Dat het logisch is dat het moment komt waarop jij jouw prijs ter sprake brengt.

Vervolgens is het heel legitiem dat je samen met je manager afspreekt welke taken er bij je baan horen en welke taken je vanaf nu gaat oppakken als ondernemer. Daar gaan jullie vast uitkomen.

 

Het lijkt heel eng om jezelf ONDERNEMER te noemen.

Maar doe het vandaag nog. Je kunt bijvoorbeeld beginnen op je LinkedIn profiel. Je zit dan nog nergens aan vast [KvK en belastingdienst komen later wel].

Op deze manier zet je een prachtige stap naar jouw next level. Je kunt ervaren hoe het voor jou voelt. Als het je bevalt om ondernemer te zijn neem dan de tijd om als eerste het fundament van je bedrijf verder te bouwen en goed neer te zetten.

Daar wil ik je graag bij ondersteunen met mijn BASICS programma. Dan weet je zeker dat je het gedegen en goed aanpakt en niet meer zomaar ergens inrolt.

 

BASICS, basisopleiding Ondernemerschap voor Sociaal Werkers (meer info) >>>

 

 

Hoe ik mijn bedrijf heb opgebouwd en uiteindelijk ontslag nam

 

Veiligheid staat voorop! Ik zal mijn klanten nooit aanmoedigen om onverantwoorde risico’s te nemen. Of om zomaar ontslag te nemen. Als jij voor jezelf wilt beginnen heb je een solide plan nodig. Ik zal je vertellen hoe ik het heb aangepakt. Ik hoop dat dit je inspireert!

 

2005

Dit jaar raakte ik behoorlijk gefrustreerd in mijn baan als directeur van een welzijnsorganisatie. De bezuinigingen hielden maar niet op. We voelden ons niet gehoord en niet gezien. Nu is frustratie een geweldige bron van actie. Frustratie kan je zuur maken maar ook tot actie aanzetten. Aan het einde van dit jaar wist ik dat ik de verantwoordelijkheid moest nemen voor mijn toekomst en dat er iets moest gebeuren.

 

2006

In Januari stap ik naar de KvK en mijn bedrijf was officieel geboren. Gewoon naast mijn baan van 30 uur per week. Ik heb uitgezocht hoe ik het kon combineren. Ik heb dit jaar geleerd hoe ik grenzen moest stellen in mijn baan want 30 uur werd vaak nog 50 uur. Maar ik had uren nodig om mijn bedrijf op te zetten.

In dit eerste jaar heb ik een poepdure website laten ontwikkelen. Die website moest mij geld opleveren met advertenties. Maar het werkte voor geen meter.

 

2007 + 2008

Ik had nog steeds mijn baan voor 30 uur per week. En een heftige missie om Sociaal Werkers te helpen met hun profilering. Maar ik had 0 klanten. Dus ook 0 omzet. Ik had geen idee wat ik moest doen. Het aan de man brengen van die advertenties maakte me somber. Hier ben ik niet voor in de wieg gelegd!

De frustratie kwam terug. Maar ik wilde niet stoppen. Mijn droom en missie waren te sterk. Ik realiseerde me dat ik een manier moest ontdekken waarop ik het wel zou kunnen, dat ondernemen.

 

2009

In september 2009 maakt mijn verhaal een grote wending. Met behulp van een businesscoach ontdekte ik dat er een manier van marketing bestaat die eigenlijk best leuk is. Ik ging doen wat ik had geleerd en het werkte! Ik kreeg klanten. Blije klanten die ook nog mijn factuur betaalden!  

Oh dat moment waarop je eerste factuur wordt betaald is zo geweldig!

In 4 maanden kreeg ik zoveel vertrouwen dat ik wist dat mijn toekomst in mijn bedrijf lag. Dus ik wist ook dat het moment zou komen dat ik afscheid zou nemen van mijn baan.

Dat idee was behoorlijk beangstigend. De enige manier waarop ik daarmee om kon gaan was om een stevig en veilig plan te maken.

In december heb ik de salarisadministratie gevraagd om uit te rekenen hoeveel salaris ik zou overhouden als ik 28, 24, 20 of 18 uur zou werken. In goed overleg besloot ik om terug te gaan naar 18 uur. Mijn salaris zou een stuk minder zijn maar ik had het vertrouwen dat ik dit kon compenseren met de omzet uit mijn bedrijf als ik 20-30 uur per week aan mijn bedrijf kon besteden.

 

2010

Dit jaar heb ik zo verschrikkelijk hard en veel gewerkt. Een baan van 18 uur en daarnaast soms 40 uur erbij in mijn eigen bedrijf. Maar ik was zo gefocust! Ik wist gewoon wat ik moest doen om klanten te krijgen. Constant en consistent uitvoeren van de juiste acties werkte perfect. Ik was toegewijd en gelukkig.

Ik betaalde mezelf een salaris en samen met mijn salaris uit mijn baan bleef ik op hetzelfde inkomen. Het geld wat overbleef in mijn bedrijf ging in de buffer.

Ik ben ook blijven investeren in mijn eigen ontwikkeling als ondernemer om het nog beter onder de knie te krijgen.

Zo kwam ik dit jaar steeds dichter bij mijn doel: fulltime ondernemer worden.

 

2011

Dit was mijn jaar! In maart nam ik ontslag. Voelde als een geweldige overwinning. Ik had genoeg geld in de buffer om tegenvallers op te vangen. Ik voelde me onbevangen en genoot van de vrijheid.

 

Nu

Ik ben een gelukkige en trotse ondernemer. En in mijn hart nog steeds sociaal werker. Trouw aan mezelf en mijn uitgangspunten. Mijn bedrijf is gegroeid met 2015 en 2016 als topjaren.

Daarna is het even wat minder gegaan onder andere doordat mijn privé leven op zijn kop kwam te staan. Maar ook in die periode heeft mijn bedrijf voor mij gezorgd. Met een goed maandelijks salaris. Ik houd van mijn werk en ben dankbaar voor de vele fijne klanten.

 

Jij

Ik deel dit in alle openheid met je omdat jij misschien ook voor jezelf wilt beginnen. Wat pik je op uit mijn verhaal? Hoe helpt dit jou om de volgende stap te zetten? Ik kijk uit naar je reactie hieronder.  

Wat er ook gebeurt, niet opgeven! Ga voor je droom!

 

Hulp

Wil je hulp? Klik dan hier >>>

Klik ‘refresh’

 

Wanneer heb jij voor het laatst op jouw eigen ‘refresh’ knop geklikt?

De lente nodigt uit om te vernieuwen.

Om opnieuw uit je ei te kruipen.

 

Lieve lezer,

Time flies! Het is alweer half maart. Misschien schrik je ervan en denk je dat er nog zoveel is wat je had willen doen en wat je nog niet gedaan hebt. En zie je op tegen wat er allemaal nog te doen is. Heb je nog maar net je werkplan voor dit jaar rond en is er al bijna een kwartaal voorbij!

Je agenda lijkt soms een achtbaan maar hoe zit het met jou? Als professional? Als mens? Wanneer is er tijd en ruimte om te reflecteren? Om achterover te leunen? Om uit de tredmolen te stappen en te vernieuwen?

De lente is het perfecte seizoen om ruimte te maken voor vernieuwing. Om op je eigen ‘refresh’ knop te klikken. Als je de seizoenen volgt dan is er altijd beweging. Dan is er altijd groei. Na de winter waarin er tijd is om naar binnen te keren is het nu de tijd om weer naar buiten te gaan. Pril en fris.

Mensen zijn gemaakt om te bewegen. Om te groeien. Om opnieuw te beginnen. Ook in je werk. Professionals die al jaren stilstaan die verzuren. Dat wil je niet. Voor jezelf niet en voor je collega’s niet.

De ‘refresh’ knop kan een inspirerend boek zijn wat je aan het lezen bent, een gesprek wat je raakt, een droom die steeds luider klinkt. Iets wat je aanzet om te vernieuwen. De bron van waaruit je in beweging komt. Je weet vast waar die knop bij jou zit!

De vernieuwing die jij vervolgens kiest, hoeft niet altijd groots en meeslepend te zijn. Een kleine verandering, een nieuwe gewoonte kan je al dat verfrissende gevoel geven. En soms zit het ook gewoon in een nieuwe jurk of tas. Alleen al dat je luistert naar jezelf, toegeeft aan je natuurlijke behoefte om te bewegen, om te vernieuwen, om te groeien, geeft je een goed gevoel. Herken je dat?

Pluk je dag vandaag. Zet je deuren open en laat de lente binnenstromen. Wat ga jij doen om op de ‘refresh’ knop te klikken? Fijn als je dat hieronder wilt delen. Zo kunnen we elkaar inspireren en aan ideetjes helpen.

 

3 tekenen dat de Sociaal Werk Lente eraan komt!

 

Soms moet je echt speuren naar de lente. Het is Maart dus je weet dat ie eraan komt. De zon wint al aan warmte en de eerste merels laten van zich horen. Maar het kan ook zo omslaan: kou en wind geven het gevoel alsof de lente nog heel ver weg is. Maar dat is bedrog want de lente is wel degelijk onderweg. Als je beter kijkt, als je speurt naar tekenen dan zul je ze zien.

Ik ben ervan overtuigd dat ook in het Sociaal Werk de lente eraan komt. Nog niet uitbundig en kleurrijk maar wel pril en ontluikend. Dit zijn 3 tekenen waaraan ik het kan merken:

1. warmte

Warmte is nodig om te kunnen groeien en bloeien. Speuren naar warmte in ons vak brengt mij vooral op het spoor van mensen. Bevlogen sociaal werkers die met elkaar ons vak nieuw leven inblazen.

Deze warmte is steeds beter te bespeuren. Warmte ontstaat vooral op plekken waar sociaal werkers elkaar ontmoeten en waar er tijd en ruimte is om met elkaar connecties aan te gaan. In deze ‘open ruimte’ kan creativiteit groeien. Kan potentie winnen aan kracht.

Een mooi voorbeeld is Krachtproef. Krachtproef is een community van vernieuwende opbouwwerkers die elkaar ontmoeten op een digitaal platform en een jaarlijks festival.

2. pril

Ieder begin is pril. Is kwetsbaar. Maar ieder zaadje heeft ook potentie om tot iets groots uit te groeien. Ik zie om mij heen in het Sociaal Werk steeds vaker dat sociaal werkers ruimte krijgen en nemen om gewoon te beginnen.

In het klein. Pril en groen en vaak daardoor ook heel kwetsbaar. Maar wel met een sterk geloof in de potentie van hun ideeën en plannen.

Prille ideeën hebben vaak bescherming nodig. Om ervoor te zorgen dat ze niet omver worden geblazen. Een veilige plek in de luwte waar in alle rust een idee aan kracht kan winnen. Soms is er ook een stutje nodig. Ondersteuning.

Sociaal werkers die vanuit hun baan een pril idee willen ontwikkelen hebben managers en directeuren nodig die hen beschermen en ondersteunen. Mooi voorbeeld is een klant van mij bij wie ik een team van kartrekkers mag ondersteunen. Het kartrekkers team krijgt alle vrijheid en ruimte om te experimenteren.

Andere sociaal werkers starten een eigen bedrijf om hun prille idee uit te werken. Het aantal studenten in mijn Basics programma groeit steeds harder. Het programma en de support community biedt hen de bescherming en ondersteuning om hun idee te laten groeien tot een volwaardige onderneming.

3. verrassing

De lente zorgt altijd weer voor verrassingen. Dat de lente komt staat vast en veel is vertrouwd maar ook altijd zijn er weer verrassingen. Een plant die opeens op een andere plek opduikt. Een struik die van kleur is veranderd.

Ik zie ook verrassingen opduiken in het Sociaal Werk. Een heel mooi voorbeeld vind ik een initiatief van Sanne Verburg, jongerenwerker bij Forte Welzijn. Zij organiseert een bijeenkomst voor jongeren waarbij ze alles kunnen leren over het starten van een eigen onderneming. Ik vind dat verrassend en vernieuwend.

 

 

Verrassingen geven energie. De oh’s en ah’s van je verwondering maken je hongerig naar meer. Verrassingen wakkeren nieuwsgierigheid aan. Want als dit kan, wat kan er dan nog meer? Dit is een soort van accelerator voor groei.

Verrassingen kunnen ook een tijdje borrelen en onder de oppervlakte blijven maar op een gegeven moment steken ze vanzelf wel hun neus boven de grond. En dan is het genieten!

 

Mijn speurtocht naar de tekenen van de lente in het Sociaal Werk is denk ik nog maar een begin. Ik vermoed, weet bijna wel zeker, dat er nog veel meer tekenen en voorbeelden zijn. Wil jij jouw tekenen en voorbeelden hieronder delen? Zo kunnen we bij elkaar de hoop versterken dat we nu al bouwen aan een mooie toekomst voor het Sociaal Werk! Graag jouw reactie hieronder.

 

 

Bijna Lente

Gedicht door Anouk Brack, www.anouka.nl

Anouk  is auteur van “De verborgen dimensie van leiderschap”.

 

“Bijna-Lente”

Onder de oppervlakte

Achter ‘t denken

Voorbij gevoelens

Borrelt stilletjes

de bijna-lente

De bijna-lente,

het is nog niks

en tegelijk alles

Potentie

Onder de oppervlakte

Achter ‘t denken

Voorbij gevoelens

Borrelt stilletjes

de bijna-lente

Het is verwarrend

want kijk ik gewoontjes

om me heen

dan is het leeg & kaal

koud & grijs

om depressief van te worden

of ongeduldig.

Zoveel plannen, ideeën,

zaadjes geplant.

Ik wil ‘t resultaat,

graag NU.

Onder de oppervlakte

Achter ‘t denken

Voorbij m’n gevoelens

Vindt het plaats

Iets wordt gemaakt

uit niets.

Ongrijpbaar

Allesomvattend

Gevoed door

Vertrouwen, geduld,

vuur

en

schaamteloze dromen.

‘t is bijna lente.

 

Dit doet echt pijn ?

 

Een Social Impact Bond wil door middel van publiek-private samenwerking effectiever maatschappelijke problemen oplossen

In dit blog leg ik je uit hoe een Social Impact Bond (SIB) werkt. Maar ik wil ook met je delen wat ik ervan vind. Want toen ik erover las en hoorde kwam, voordat ik het wist, het gevoel in alle hevigheid opzetten: verontwaardiging, boosheid en zelfs een gevoel van pijn. Deels ‘oud zeer’, deels ‘nieuw zeer’.

Het effectief oplossen van maatschappelijk problemen is het speelveld van gemeenten en uitvoerders. In een Social Impact Bond voegen zich daar 3 nieuwe partijen bij zodat er uiteindelijk 5 partijen meedoen in een SIB. Dit zijn ze:

De gemeente:

De gemeente is de ‘probleemeigenaar’. In de gemeente speelt een maatschappelijk probleem waar tot dan toe nog geen effectieve, bevredigende oplossing voor is gevonden.

De uitvoerder:

Sociaal Werk of andere maatschappelijke organisatie die het probleem oplost gericht op vooraf vastgestelde uitkomsten.

De investeerder:

Investeert het benodigde werkkapitaal van de uitvoerder. Investerende partijen zijn aan de ene kant de bekende sociale fondsen, die zich ontwikkelen tot meer zakelijke investeerders en aan de andere kant de harde zakelijke investeerders die hun kapitaal meer maatschappelijk betrokken willen investeren.

Procesbegeleiders/aanjagers/initiatiefnemers:

Commerciële partijen die de markt van het Sociaal Ondernemerschap ontdekken en met deze constructies de markt op gaan. Ze worden betaald door de probleemeigenaar/gemeente.

Onafhankelijke beoordelaars:

Die beoordelen of de vooraf gestelde uitkomsten door de uitvoerder zijn gehaald. Op basis hiervan keert de gemeente subsidie uit aan de uitvoerders waarmee de uitvoerders de investeerders terugbetalen. In sommige gevallen met rendement voor de investeerders.

In het kort gaat het als volgt

Aanjager (commerciële speler) vind probleemeigenaar/gemeente. Gemeente huurt de procesbegeleider in van de commerciële speler. Die haalt investeerders, uitvoerders en beoordelaars aan tafel. Het probleem wordt gekaderd. De uitkomsten worden vastgesteld. Aan iedere uitkomst hangt een prijs die de gemeente ervoor betaald nadat de uitkomst pas daadwerkelijk is behaald.

De investeerders leveren het werkkapitaal voor de uitvoerder. Uitvoerders gaan aan de slag. Project loopt gedurende een bepaalde periode. Na afloop wordt resultaat beoordeeld door de onafhankelijke beoordelaar. Op basis hiervan wordt er afgerekend tussen gemeente en uitvoerder. Uitvoerder rekent af met de investeerder (inclusief rendement voor de investeerder).

Dit doet pijn!

Een helder en zakelijk concept gericht op het oplossen van een maatschappelijk probleem. Prima kun je nu denken. Maar waarom jeukt het dan bij mij zo? Waarom doet het zelfs pijn?

  • Omdat het probleem in de basis het probleem is van gemeentes en uitvoerders die zoekende zijn en er samen niet goed uitkomen.
  • Omdat uitvoerders niet met goede oplossingen komen die werken en waar de gemeente vertrouwen in heeft.
  • Omdat de investeerders rendement halen en uitvoerders zich hiermee de kaas van het brood laten eten.
  • Omdat de commerciële partijen geld onttrekken wat ook rechtstreeks ingezet kan worden voor de oplossing van het maatschappelijke vraagstuk.
  • Omdat deze constructie vraagt om urenlange vergaderingen over processen en procedures waarmee het basisprobleem van het zoekproces tussen gemeente en uitvoerders niet wordt opgelost.
  • Omdat dit geen duurzame oplossing is.
  • Omdat ….

Het meeste pijn doet het bij mij dat uiteindelijk de mensen om wie het gaat, de ouderen, jongeren, mantelzorgers, vluchtelingen, niet worden geholpen. Terwijl goed opgeleide sociale professionals dit gewoon steengoed kunnen.

Professionals komen niet aan bod zolang wij aan de vergadertafel zitten en meegaan in dit soort monsterlijke constructies. Zolang het Sociaal Werk niet onderneemt. Niet voldoende in de gaten heeft dat de gemeente als klant om werkende oplossingen vraagt. Om vernieuwing van ons aanbod. Om innovatieve producten waarmee we keihard resultaat neerleggen. Waar we ook gewoon een goede prijs voor kunnen vragen (het geld is er wel!). Als we dit veranderen kunnen we gewoon als sociale ondernemers zakendoen met de gemeente zonder tussenkomst van investeerders en commerciële partijen.

Ik meen het bloedserieus: wacht geen seconde en start vandaag met ondernemen.

Zijn jullie al gestart met het ondernemen? Hoe pakken jullie dit aan? Fijn als je hieronder je gedachten, ideeën en tips wilt delen  ? ? ?

P.S.: Wil je meer weten over het Social Impact Bond? Post dan hieronder even je mailadres. Dan stuur ik je de slides van de presentatie. 

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

Een goede prijs voor Sociaal Werk is nu hard nodig

 

Sociaal Werkers kunnen goed met geld omgaan. Erg goed zelfs! Zelfs als er nauwelijks geld is weten we er toch iets van te maken. We zijn creatief. Zeker als het om onze klanten gaat halen we alles uit de kast.

We zijn ook zuinig. Tot op het bot. We vragen niet meer dan dat we strikt nodig hebben. Wat we nodig hebben berekenen we in modellen tot op de cent nauwkeurig soms. En als het de directeur bestuurder lukt om met een kwartje minder op het uurtarief een nog aantrekkelijker offerte neer te leggen dan doen we dat. Alsof we voortdurend in de uitverkoop liggen. 

 

Altijd maar balanceren op dit randje geeft veel spanning. Je weet nooit of het volgend jaar weer lukt. Het kan zomaar afgelopen zijn.

 

Er zijn grenzen. Dat vind ik. Misschien niet vanuit ons sociale hart maar wel vanuit een meer zakelijk en duurzaam perspectief.

Waar ligt jouw grens? Is die al bereikt?

Voor mij zit de kern in de waarde die we leveren. Als we onszelf serieus nemen en ook echt geloven in het verschil dat we maken in buurten en wijken dan past daar een goede prijs bij.

Wanneer een manager, financieel directeur of bestuurder de prijs vaststelt is het belangrijk dat hij of zij deze waarde voor ogen heeft en niet een kaal en koud uurtarief.

Een goede prijs is een prijs die goed voelt. Een prijs waarbij jij je trots voelt op je vak. Dat is ook gewoon de prijs die je goed kunt verkopen als je staat voor de waarde die je levert. Als je dat uitstraalt dan zullen opdrachtgevers graag zaken met je doen. En een opdrachtgever die jouw prijs niet accepteert is misschien gewoon niet de klant die bij je past.

Het wordt tijd dat het Sociaal Werk wat meer vlees op de botten krijgt. En wat meer geld in de portemonnee. Dat maakt ons vrijer, nog creatiever. En is de weg naar innovatie. Omdat je wat meer durft. Je creëert je eigen speelruimte. Omdat je de middelen hebt om te doen wat jij denkt dat er gedaan moet worden. De risico’s zijn beter afgedekt als er wat geld achter de hand is.

Het maakt ons ook een aantrekkelijke partner voor nieuwe opdrachtgevers. Zodat we minder afhankelijk zijn van subsidies.

Dit is de zakelijkheid die we volgens mij nodig hebben en die begint bij onze prijs. Ik ben benieuwd wat jij vind. Wil je jouw gedachten hieronder met ons delen? Graag! 

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

De moeizame maar spannende zoektocht naar meer zakelijkheid in het Sociaal Werk

 

Ik val maar gelijk met de deur in huis. Vind jij het ook zo lastig? De zoektocht naar meer zakelijkheid in het Sociaal Werk? Ik wel! Zeker als sociaal werker en ondernemer ben ik voortdurend op zoek naar de goede balans. Als ik eerlijk ben zou ik eigenlijk het liefste mijn geitenwollen sokken aantrekken onder mijn mantelpak ;-)

Je verstand zegt dat het anders moet. Je ziet de verbeterpunten. Waar de verspilling zit. Waar we niet efficiënt bezig zijn. Waar we de ‘verliezende’ partij zijn.

Tegelijk heb je geen idee hoe het anders moet. Dat is niet zo vreemd. Het Sociaal Werk is na de oorlog ontstaan. In de jaren zestig toen de welvaart toenam is ons subsidiestelsel daar logisch uit voort gekomen. En dat is sindsdien nooit meer veranderd. We weten niet beter.

Om ons heen is er veel veranderd. De komst van het internet heeft veel veranderd. Ook de mensen zijn daardoor veranderd. E zijn nieuwe kloven tussen arm en rijk, zelfstandig en afhankelijk.

Ik las net in de Volkskrant dat ouderen liever een kop koffie doen bij de HEMA dan in het wijkcentrum. Zou ik ook willen als ik straks oud ben. Liever de HEMA dan het wijkcentrum. Hoe spelen wij daarop in? Gaan we een deal sluiten met de HEMA? Dat vind ik spannend. Jij ook? Veel ouderenadviseurs pochen op hun onafhankelijkheid en weren commerciële partijen alsof ze besmet zijn. Dan wordt het moeizaam.

Hoe vies is commercieel eigenlijk? Vroeger hadden grote commerciële bedrijven de dollartekens in hun ogen staan. En wij in het Sociaal Werk zagen vooral de ellende die daaruit voortkwam. Diezelfde bedrijven zijn veranderd. Ze zijn sociaal ondernemers geworden en trekken zich het lot van mensen aan. Ze zitten op ‘ons terrein’. Gaan wij ze de hand toesteken of blijven we de vinger opsteken?

Eind vorig jaar ben ik gestart met de leergang “Women on Boards” van Deloitte. Een giga commercieel en zakelijk bedrijf. Maar de mensen die ik er ontmoet zijn ontzettend sociaal betrokken. Het was even spannend (pas ik daar wel tussen? wat trek ik aan?) maar ik heb het nu ontzettend naar mijn zin. Compleet andere cultuur dan wij in het welzijnswerk gewend zijn maar wel super sociaal, erg inspirerend en gericht op ‘goed doen’.

De wereld is niet meer zwart versus wit. Niet meer profit versus non-profit. Niet meer sociaal versus zakelijk. De werkelijkheid is vloeibaar. Met alle ruimte en vrijheid om te verkennen wat dit voor jou betekent. Kansen en mogelijkheden dienen zich aan. Pak jij ze? Ik ben benieuwd naar je reactie hieronder.

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Het Geheim Van Blije Klanten ☺

 

Ik heb een nieuwe koelkast gekocht. Bij Witgoedhandel Verbeek. Geweldige winkel. Die kan ik iedereen aanraden. Ik zag er al maanden tegenop om een nieuwe koelkast te kopen. Gedoe! Toen ik zaterdag dan toch binnenstapte bij Verbeek viel het eigenlijk best mee. De koelkast heb ik zo uitgezocht. En nu is het maandag en staat hij al in mijn keuken te pronken. Hij is gebracht, geïnstalleerd en de oude koelkast hebben ze meegenomen. En wat nu zo leuk is, ik kreeg een kaartje met “gefeliciteerd met uw nieuwe koelkast”. En daaraan vast zat een bon voor een appeltaartje. Wat een verrassing!

 

Dit is het geheime recept voor blije klanten: geef ze iets wat ze niet verwachten.

Een verrassing, een extraatje, iets onverwachts.

 

Goede service en persoonlijke aandacht zijn standaard. Dat is wat klanten verwachten. Ga maar bij jezelf na: als jij ergens als klant binnenkomt verwacht je dat je goed en persoonlijk geholpen wordt. Als dat dan ook zo gebeurt dan ben je tevreden. Dan heb je als klant een goede ervaring gehad. Maar voor een goede ervaring klim je niet op het dak.

Wanneer je bovenop de standaard iets krijgt wat je niet verwacht, iets waardoor je blij verrast bent, dan onstaat er een andere emotie. Blijdschap, dankbaarheid en misschien zelfs ontroering. Dit zijn emoties die je graag met anderen deelt. Dit zijn de verhalen die mensen met elkaar uitwisselen: “ik kocht laatst een nieuwe koelkast en wat zo bijzonder was ….”. En als mensen je dan vragen waar dat was dan vertel je maar wat graag wie die aardige verkoper is. Hier klim je voor op het dak.

Blije klanten zijn jouw ambassadeurs. Die zijn goud waard. En ook in het Sociaal Werk heb je die nodig. Het zijn buurtbewoners die andere buren naar jou verwijzen. Het zijn wethouders die in een regionaal overleg een pleidooi voor je houden. Het zijn vrijwilligers die nieuwe vrijwilligers aanbrengen.

Even wat cijfers om het belang van mond tot mond reclame te onderbouwen:

  • 75% van de mensen geloven niet in advertenties, 92% gelooft in aanbevelingen van vrienden
  • mensen zijn 4x meer bereid om te kopen na een aanbeveling van een vriend
  • mond tot mond reclame genereert 2 x meer omzet dan betaalde advertenties
  • slechts 33% van de organisaties stuurt actief op mond tot mond reclame

(bron: https://www.impactbnd.com/blog/word-of-mouth-marketing-strategies-infographic)

Hoe kun je nu actief sturen op blije klanten die reclame voor jou maken?

Het geheim ken je nu: geef ze iets extra’s. Hoe kun jij dit nu in je werk als Sociaal Werker toepassen? Ik geef je graag een paar ideetjes maar het leukste is natuurlijk als jij en je collega’s samen de ideetjes bedenken.

  • een whatsappje als iemand jarig is
  • een doosje chocolaatjes om iemand te bedanken
  • een selfie met je klant die je print en in een enveloppe verstuurt
  • je klant in de spotlight zetten met een verhaal in je nieuwsbrief
  • de zelfgemaakte kaarten van je klant versturen naar de wethouders
  • een onverwacht bosje tulpen
  • een goedemorgen mailtje naar je beleidsambtenaar

Nog een laatste tip: zorg voor testimonials op je website.

Een blije klant wil dit vast ook delen in een testimonial. Liefste met naam en foto. En geloof me, de meeste klanten vinden het hartstikke leuk als je ze hiervoor vraagt.

Een testimonial waar ik bijvoorbeeld zelf erg blij mee ben is deze van Jelle de Boer die mijn programma “Basics in Ondernemerschap voor Sociaal Werkers” heeft gevolgd:

Deze training is er echt voor sociale professionals die net als ik bomvol ideeën en inspiratie zitten en dit vanuit eigen ondernemerschap willen gaan inzetten in het werkveld. Juist die sociale professionals die niet van zichzelf zouden denken een ondernemende pet te bezitten. Dit is je kans om op een inhoudelijk sterke manier door een inspirerende en rustige persoonlijkheid, in de vorm van Anneke, begeleid te worden op een weg naar zelfstandig ondernemen binnen het sociaal werk.

Zo mooi zou ik het zelf echt nooit hebben kunnen zeggen. Blije klanten wel. Die zeggen precies wat jij te bieden hebt en wat daar zo bijzonder aan is.

Ik hoop dat ik je met dit artikel heb geïnspireerd om aan de slag te gaan met je klanten. Om ze blij te maken. Zodat hun blijdschap weer in jouw voordeel gaat werken. Hoe mooi is dat!

Heb jij voorbeelden van blije klanten? Dan zou ik het erg leuk vinden als je dat hieronder wilt delen ? ? ?