Roger Kerff: Zakelijkheid in het Sociaal Werk is een voorwaarde voor succes

Roger Kerff

 

Soms is het fijn om te horen wat een ander ervan vind. Daarom heb ik Roger Kerff, directeur van Registerplein, naar zijn mening gevraagd als het gaat om de vraag of Sociaal en Zakelijk samen kunnen gaan. Zijn mening is glashelder en bovendien een aanmoediging om door te gaan met onze zoektocht naar eigentijds maatschappelijk ondernemerschap. 

Het is mooi om te zien hoe Roger maatschappelijk ondernemerschap ook verbindt aan financiële doelen. En het accent verrassend verlegt van Sociaal Werk als kostenpost naar Sociaal Werk als investering in de toekomst.

Ben je het eens met Roger? Of juist oneens? Laat het hieronder weten in de reacties ? ? ?

 

Roger Kerff, directeur Registerplein:

 

Zakelijkheid is een voorwaarde voor succes.

Eigentijds maatschappelijk ondernemerschap heeft in mijn visie een focus op maatschappelijke opbrengsten, gecombineerd met een gezonde financiële basis voor de eigen organisatie of individuele professional.

Deze combinatie is van belang omdat de doelen van je werk steeds voorop staan, maar je die alleen waar kunt maken als je financieel ‘gezond’ bent. Die vorm van zakelijkheid past daarom goed bij sociaal werk.

Denken in termen van zakelijkheid is misschien (nog) onwennig voor sociaal professionals, maar biedt ook de ruimte voor een nieuw perspectief. Door te laten zien dat sociaal werk geen kostenpost is, maar juist als investering in de toekomst gezien moet worden, kun je ‘zakelijke’ argumenten een nieuwe wending geven. Zakelijkheid is dus niet zozeer een oriëntatie op geld, maar vooral een andere manier van kijken. Dat biedt kansen!

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Dit doet echt pijn ?

 

Een Social Impact Bond wil door middel van publiek-private samenwerking effectiever maatschappelijke problemen oplossen

In dit blog leg ik je uit hoe een Social Impact Bond (SIB) werkt. Maar ik wil ook met je delen wat ik ervan vind. Want toen ik erover las en hoorde kwam, voordat ik het wist, het gevoel in alle hevigheid opzetten: verontwaardiging, boosheid en zelfs een gevoel van pijn. Deels ‘oud zeer’, deels ‘nieuw zeer’.

Het effectief oplossen van maatschappelijk problemen is het speelveld van gemeenten en uitvoerders. In een Social Impact Bond voegen zich daar 3 nieuwe partijen bij zodat er uiteindelijk 5 partijen meedoen in een SIB. Dit zijn ze:

De gemeente:

De gemeente is de ‘probleemeigenaar’. In de gemeente speelt een maatschappelijk probleem waar tot dan toe nog geen effectieve, bevredigende oplossing voor is gevonden.

De uitvoerder:

Sociaal Werk of andere maatschappelijke organisatie die het probleem oplost gericht op vooraf vastgestelde uitkomsten.

De investeerder:

Investeert het benodigde werkkapitaal van de uitvoerder. Investerende partijen zijn aan de ene kant de bekende sociale fondsen, die zich ontwikkelen tot meer zakelijke investeerders en aan de andere kant de harde zakelijke investeerders die hun kapitaal meer maatschappelijk betrokken willen investeren.

Procesbegeleiders/aanjagers/initiatiefnemers:

Commerciële partijen die de markt van het Sociaal Ondernemerschap ontdekken en met deze constructies de markt op gaan. Ze worden betaald door de probleemeigenaar/gemeente.

Onafhankelijke beoordelaars:

Die beoordelen of de vooraf gestelde uitkomsten door de uitvoerder zijn gehaald. Op basis hiervan keert de gemeente subsidie uit aan de uitvoerders waarmee de uitvoerders de investeerders terugbetalen. In sommige gevallen met rendement voor de investeerders.

In het kort gaat het als volgt

Aanjager (commerciële speler) vind probleemeigenaar/gemeente. Gemeente huurt de procesbegeleider in van de commerciële speler. Die haalt investeerders, uitvoerders en beoordelaars aan tafel. Het probleem wordt gekaderd. De uitkomsten worden vastgesteld. Aan iedere uitkomst hangt een prijs die de gemeente ervoor betaald nadat de uitkomst pas daadwerkelijk is behaald.

De investeerders leveren het werkkapitaal voor de uitvoerder. Uitvoerders gaan aan de slag. Project loopt gedurende een bepaalde periode. Na afloop wordt resultaat beoordeeld door de onafhankelijke beoordelaar. Op basis hiervan wordt er afgerekend tussen gemeente en uitvoerder. Uitvoerder rekent af met de investeerder (inclusief rendement voor de investeerder).

Dit doet pijn!

Een helder en zakelijk concept gericht op het oplossen van een maatschappelijk probleem. Prima kun je nu denken. Maar waarom jeukt het dan bij mij zo? Waarom doet het zelfs pijn?

  • Omdat het probleem in de basis het probleem is van gemeentes en uitvoerders die zoekende zijn en er samen niet goed uitkomen.
  • Omdat uitvoerders niet met goede oplossingen komen die werken en waar de gemeente vertrouwen in heeft.
  • Omdat de investeerders rendement halen en uitvoerders zich hiermee de kaas van het brood laten eten.
  • Omdat de commerciële partijen geld onttrekken wat ook rechtstreeks ingezet kan worden voor de oplossing van het maatschappelijke vraagstuk.
  • Omdat deze constructie vraagt om urenlange vergaderingen over processen en procedures waarmee het basisprobleem van het zoekproces tussen gemeente en uitvoerders niet wordt opgelost.
  • Omdat dit geen duurzame oplossing is.
  • Omdat ….

Het meeste pijn doet het bij mij dat uiteindelijk de mensen om wie het gaat, de ouderen, jongeren, mantelzorgers, vluchtelingen, niet worden geholpen. Terwijl goed opgeleide sociale professionals dit gewoon steengoed kunnen.

Professionals komen niet aan bod zolang wij aan de vergadertafel zitten en meegaan in dit soort monsterlijke constructies. Zolang het Sociaal Werk niet onderneemt. Niet voldoende in de gaten heeft dat de gemeente als klant om werkende oplossingen vraagt. Om vernieuwing van ons aanbod. Om innovatieve producten waarmee we keihard resultaat neerleggen. Waar we ook gewoon een goede prijs voor kunnen vragen (het geld is er wel!). Als we dit veranderen kunnen we gewoon als sociale ondernemers zakendoen met de gemeente zonder tussenkomst van investeerders en commerciële partijen.

Ik meen het bloedserieus: wacht geen seconde en start vandaag met ondernemen.

Zijn jullie al gestart met het ondernemen? Hoe pakken jullie dit aan? Fijn als je hieronder je gedachten, ideeën en tips wilt delen  ? ? ?

P.S.: Wil je meer weten over het Social Impact Bond? Post dan hieronder even je mailadres. Dan stuur ik je de slides van de presentatie. 

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

Een goede prijs voor Sociaal Werk is nu hard nodig

 

Sociaal Werkers kunnen goed met geld omgaan. Erg goed zelfs! Zelfs als er nauwelijks geld is weten we er toch iets van te maken. We zijn creatief. Zeker als het om onze klanten gaat halen we alles uit de kast.

We zijn ook zuinig. Tot op het bot. We vragen niet meer dan dat we strikt nodig hebben. Wat we nodig hebben berekenen we in modellen tot op de cent nauwkeurig soms. En als het de directeur bestuurder lukt om met een kwartje minder op het uurtarief een nog aantrekkelijker offerte neer te leggen dan doen we dat. Alsof we voortdurend in de uitverkoop liggen. 

 

Altijd maar balanceren op dit randje geeft veel spanning. Je weet nooit of het volgend jaar weer lukt. Het kan zomaar afgelopen zijn.

 

Er zijn grenzen. Dat vind ik. Misschien niet vanuit ons sociale hart maar wel vanuit een meer zakelijk en duurzaam perspectief.

Waar ligt jouw grens? Is die al bereikt?

Voor mij zit de kern in de waarde die we leveren. Als we onszelf serieus nemen en ook echt geloven in het verschil dat we maken in buurten en wijken dan past daar een goede prijs bij.

Wanneer een manager, financieel directeur of bestuurder de prijs vaststelt is het belangrijk dat hij of zij deze waarde voor ogen heeft en niet een kaal en koud uurtarief.

Een goede prijs is een prijs die goed voelt. Een prijs waarbij jij je trots voelt op je vak. Dat is ook gewoon de prijs die je goed kunt verkopen als je staat voor de waarde die je levert. Als je dat uitstraalt dan zullen opdrachtgevers graag zaken met je doen. En een opdrachtgever die jouw prijs niet accepteert is misschien gewoon niet de klant die bij je past.

Het wordt tijd dat het Sociaal Werk wat meer vlees op de botten krijgt. En wat meer geld in de portemonnee. Dat maakt ons vrijer, nog creatiever. En is de weg naar innovatie. Omdat je wat meer durft. Je creëert je eigen speelruimte. Omdat je de middelen hebt om te doen wat jij denkt dat er gedaan moet worden. De risico’s zijn beter afgedekt als er wat geld achter de hand is.

Het maakt ons ook een aantrekkelijke partner voor nieuwe opdrachtgevers. Zodat we minder afhankelijk zijn van subsidies.

Dit is de zakelijkheid die we volgens mij nodig hebben en die begint bij onze prijs. Ik ben benieuwd wat jij vind. Wil je jouw gedachten hieronder met ons delen? Graag! 

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

De moeizame maar spannende zoektocht naar meer zakelijkheid in het Sociaal Werk

 

Ik val maar gelijk met de deur in huis. Vind jij het ook zo lastig? De zoektocht naar meer zakelijkheid in het Sociaal Werk? Ik wel! Zeker als sociaal werker en ondernemer ben ik voortdurend op zoek naar de goede balans. Als ik eerlijk ben zou ik eigenlijk het liefste mijn geitenwollen sokken aantrekken onder mijn mantelpak ;-)

Je verstand zegt dat het anders moet. Je ziet de verbeterpunten. Waar de verspilling zit. Waar we niet efficiënt bezig zijn. Waar we de ‘verliezende’ partij zijn.

Tegelijk heb je geen idee hoe het anders moet. Dat is niet zo vreemd. Het Sociaal Werk is na de oorlog ontstaan. In de jaren zestig toen de welvaart toenam is ons subsidiestelsel daar logisch uit voort gekomen. En dat is sindsdien nooit meer veranderd. We weten niet beter.

Om ons heen is er veel veranderd. De komst van het internet heeft veel veranderd. Ook de mensen zijn daardoor veranderd. E zijn nieuwe kloven tussen arm en rijk, zelfstandig en afhankelijk.

Ik las net in de Volkskrant dat ouderen liever een kop koffie doen bij de HEMA dan in het wijkcentrum. Zou ik ook willen als ik straks oud ben. Liever de HEMA dan het wijkcentrum. Hoe spelen wij daarop in? Gaan we een deal sluiten met de HEMA? Dat vind ik spannend. Jij ook? Veel ouderenadviseurs pochen op hun onafhankelijkheid en weren commerciële partijen alsof ze besmet zijn. Dan wordt het moeizaam.

Hoe vies is commercieel eigenlijk? Vroeger hadden grote commerciële bedrijven de dollartekens in hun ogen staan. En wij in het Sociaal Werk zagen vooral de ellende die daaruit voortkwam. Diezelfde bedrijven zijn veranderd. Ze zijn sociaal ondernemers geworden en trekken zich het lot van mensen aan. Ze zitten op ‘ons terrein’. Gaan wij ze de hand toesteken of blijven we de vinger opsteken?

Eind vorig jaar ben ik gestart met de leergang “Women on Boards” van Deloitte. Een giga commercieel en zakelijk bedrijf. Maar de mensen die ik er ontmoet zijn ontzettend sociaal betrokken. Het was even spannend (pas ik daar wel tussen? wat trek ik aan?) maar ik heb het nu ontzettend naar mijn zin. Compleet andere cultuur dan wij in het welzijnswerk gewend zijn maar wel super sociaal, erg inspirerend en gericht op ‘goed doen’.

De wereld is niet meer zwart versus wit. Niet meer profit versus non-profit. Niet meer sociaal versus zakelijk. De werkelijkheid is vloeibaar. Met alle ruimte en vrijheid om te verkennen wat dit voor jou betekent. Kansen en mogelijkheden dienen zich aan. Pak jij ze? Ik ben benieuwd naar je reactie hieronder.

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren